Politicsinfo.be

Dit opiniestuk verscheen vandaag in De Standaard.

BETTINA GEYSEN is het niet eens met de analyse (DS 21 oktober) dat het kartel van haar VlaamsProgressieven met SP.A een dwangbuis is, een bijna dodelijke wurggreep van twee partners die tot elkaar zijn veroordeeld.

Ik zal niet toegeven aan defaitisme. Analyseren en commentaar geven vanaf de zijlijn: ik beken, wie als politicus zelf dagelijks met twee voeten in de modder staat, kan soms met enige jaloezie kijken naar de taak van een journalist. Maar De Standaard hoeft niet ongerust te zijn: samen met mijn partij adem ik nog vrij. We hebben niet het gevoel in een dodelijke wurggreep te zitten. Natuurlijk is er aan de linkerzijde een probleem. Maar wie in de politiek problemen wil oplossen, moet samenwerken en verantwoordelijkheid opnemen.

Wat VlaamsProgressieven en SP.A bindt, is dat wij een samenleving voor ogen hebben waarin iedereen gelijke kansen krijgt, maar waarin iedereen ook verantwoordelijk is voor de gekregen kansen. Mensen moeten zeggenschap krijgen over hun leven. We wensen geen samenleving die mensen verdeelt en uitsluit. De samenleving moet ervoor zorgen dat iedereen - ongeacht sociale afkomst, geslacht, kleur, seksuele geaardheid, natuurlijke aanleg of gemeenschap waartoe hij of zij behoort - zichzelf kan ontplooien.

Bovendien is het logisch dat elke kartelpartner afzonderlijk nadenkt over hoe je het eigen verhaal in een snel evoluerende maatschappij brengt. Het verhaal van de VlaamsProgressieven vertrekt niet vanuit het eigen grote gelijk. Wij bouwen ons programma op rond vijf thema's: wonen, werken, onderwijs, mobiliteit en koopkracht. Dat zijn de echte zorgen van de Vlaming, waarvoor ze oplossingen wensen. Die oplossingen kunnen wij aanreiken. Niet als windhaantjes die iedereen naar de mond praten, maar vanuit wie we echt zijn: een Vlaams, links liberale partij met een open geest op Europa. Alle concrete oplossingen die we vanuit die voedingsbodem aanreiken moeten sociaal én efficiënt zijn. Gratis kinderopvang, de unieke koppeling van maximumprijzen aan premies voor de eigenaars om de huurmarkt betaalbaar te houden, een forse investering in onderzoek en innovatie die zuurstof moet geven aan de creatieve economie, de slimme kilometerheffing ter vervanging van de belasting op autobezit.

Aan dat eigen verhaal zijn wij als VlaamsProgressieven erg gehecht en dat willen we ook niet zomaar opgeven. Opgaan in één geheel is dan ook geen optie. VlaamsProgressieven levert de brandstof die ons kartel toelaat de motor van het progressief denken in Vlaanderen te vormen: we kiezen duidelijker voor Vlaamse zelfbeschikking, hebben een basisideologie die sociaal en efficiënt is, en zijn niet gebonden aan een drukkingsgroep. Daardoor zijn we een echte doorbraakpartij. Dat maakt ons uniek in het politieke landschap.

Dat er nog werk aan de winkel is, ga je mij niet horen ontkennen. Aan onze naambekendheid gaan we de komende maanden bijvoorbeeld hard werken. Ik zal niet toegeven aan defaitisme, ik ga in tegen wie roept: 'Stop ermee! Boeken toe!' Ik trek mij op aan de goed score die het kartel haalt bij jonge mensen. Jongeren zitten vol ambitie, zijn constructief en toekomstgericht. Bekijk de peiling naar de politieke voorkeur bij studenten, die maandag in De Standaard verscheen. Het kartel Sp.a-Vl.Pro komt met 19,6 procent uit op een tweede plaats. De rechtspopulisten zijn bij studenten veel minder de stofzuiger van het ongenoegen. En dat is hoopvol. Jongeren begrijpen dat politiek over samenwerken gaat.

Iemand als Jean-Marie Dedecker heeft daar nog nooit van gehoord: hij is alleen een man van ruzie, niet van akkoorden. Hij draait al een hele tijd mee in de politiek, maar nooit toonde hij zich als iemand die kan samenwerken met andersdenkenden. In gezonde politiek is er een tijd van felle discussie en een tijd van eervolle akkoorden. Dat is echte politiek, dat is ook wat het kartel SP.A-VlaamsProgressieven uitademt.


Bettina Geysen
Voorzitter Vlaams Progressieven