Politicsinfo.be

Toespraak Gerolf Annemans op het Stichtingscongres te Antwerpen



Goede vrienden,
Vlaams nationalisten,
Strijders van het eerste uur en van het laatste uur,


Laat ik beginnen met een bekentenis aan de aanwezige journalisten van De Morgen. Ja, er is deze week een grote onenigheid geweest tussen, zoals zij dat zo noemen, kopstukken van het Vlaams Blok. Ja, Filip Dewinter en ik hebben dagen lang tegen elkaar niet gesproken. Maar uiteindelijk zijn hij en ik er samen uit geraakt, hebben we een akkoord kunnen afsluiten. Het is weliswaar een onnoemelijk grote, nauwelijks te overschatten eer voor Filip geweest om de laatste toespraak van het Vlaams Blok te mogen houden. Maar al bij al is het – heb ik dan toch ook moeten inzien - ook een eer om de eerste toespraak van het Vlaams Belang te mogen houden. Dus welkom vrienden, hier vandaag en dank u voor uw komst, welkom vrienden bij het Vlaams Belang.

Laat ik meteen van bij het begin de kwestie van het verleden duidelijk maken en scherp stellen, want nogal wat waarnemers zoals dat dan heet, nogal wat waarnemers vragen zich af of de naamsverandering een afrekening is met het verleden, of wij een gematigder partij of een gestroomlijnder partij, een deftiger partij of een opgekuiste partij gaan beginnen worden. Laat ik daarover duidelijk dit zeggen. Het Vlaams Belang wordt hier vandaag opgericht omdat wij moeten. Omdat wij niet anders kunnen. Dat is de enige reden waarom wij het Vlaams Blok hebben ontbonden. Het is de enige reden waarom wij het Vlaams Belang oprichten. Omdat – toch nog eens kort gezegd – in België de rechtbanken drie medewerkers omwille van hun medewerking aan het Vlaams Blok tot monsterachtige boetes hebben veroordeeld, is het Vlaams Blok onhoudbaar geworden.

Het Vlaams Blok, ons Vlaams Blok is – en we gaan niet aan de klaagmuur blijven staan, we gaan aan de toekomst werken en niet in het verleden blijven hangen – maar het Vlaams Blok, ons Vlaams Blok is vermoord.

Ons Vlaams Blok was geworteld in de Vlaamse Beweging, en was dus geworteld in het door Vlaams Nationalisten samen doorstane leed van een Belgisch gerecht dat in de jaren 40 en 50 van de vorige eeuw met onrechtvaardige wetten en met onrechtvaardige rechters heeft geprobeerd het Vlaams Nationalisme, de Vlaamse bevrijdingsstrijd voor eens en voor goed zwart te maken. Het proces tegen het Vlaams Blok, tegen ons Vlaams Blok is – 50 jaar later - niks anders geweest. Ik zal nooit vergeten en het is géén toeval, dat in alle stadia – eerste aanleg, twee hoven van beroep, twee keer cassatie – het openbaar ministerie, dat optreedt namens de regering, en namens de hoogste rechtsinstanties – dat dat openbaar ministerie altijd en overal en met veel fanatisme de veroordeling en dus de doodstraf voor het Vlaams Blok heeft gevraagd. Ik zal nooit vergeten hoe vorige week voor het Hof van Cassatie, Marc Timperman voor het Openbaar Ministerie onze advocaten publiek zat uit te lachen, een Timperman die in Cassatie is benoemd niet als magistraat maar vanuit de functie van adjunct kabinetschef van Marc Verwilghen en dat die zich dus beter wijselijk had onthouden van wat hij heeft gedaan. Een laffe aanval was het, op ons Vlaams Blok, want alle auteurs van alle onze uitspraken, alle verantwoordelijke uitgevers waren bekend. Maar voor een aanval met open vizier moesten onze politieke tegenstanders de politieke moed hebben om onze politieke onschendbaarheid op te heffen. Die moed hadden onze politieke tegenstanders niet en wat meer is ze hadden die niet eens nodig want ze hebben hun magistraten – allemaal zonder uitzondering politiek benoemd – stevig in hun hand. Magistraten die bereid zijn gebleken om het Vlaams Blok te lijf te gaan met een wetgeving inzake racisme, de wet Moureaux, ook toen als de PS in de spits, een racisme wetgeving die nooit de bedoeling had om politieke partijen onmogelijk te maken. Gecombineerd met een wetgeving inzake vennootschappen die gemaakt was om maffiastructuren te kunnen oprollen wanneer de kopstukken naar Zuid Amerika gevlucht zijn. Wat een schande vrienden. De namen van alle juridische hoofdrolspelers uit dat proces staan voorgoed in het geheugen van déze jurist gegrift : ze zijn gewaarschuwd voor de rest van hun carrières. Want dit was het proces van de lafheid, de gemeenheid en bovenal van het onrecht. En dàt, dàt zullen wij nooit, tot aan het einde van onze dagen, nooit zullen wij dàt vergeten.

En dus over de houding die wij tegenover ons eigen verleden zullen aannemen zal ik
ik hier en nu in alle duidelijkheid stellen aan het adres van allen die zich op dat stuk illusies maken :

Meer dan 25 jaar heeft het Vlaams Blok het Vlaams belang verdedigd : het Vlaams Belang zal altijd het Vlaams Blok blijven verdedigen!

En dus – laat ook daar geen onduidelijkheid over bestaan - het programma van de nieuwe partij, het programma dat wij op 12 december op een statutair congres officieel zullen vastleggen zal op punten en komma’s na het programma zijn dat wij op 13 juni van onze kiezers hebben meegekregen. Dat en niks anders. Wie het Vlaams Belang racistisch zal willen noemen zal dàt programma moeten aanvallen en niets anders. In een democratie, in een democratie naar onze opvatting, worden politieke programma’s vastgelegd door het volk en niet door rechters, vastgelegd door het volk en niet door politieke tegenstanders, vastgelegd door het volk en door het volk alleen.

En ja, racisme mag dan al dom zijn. Maar radicale imams subsidiëren is nog dommer.
Ja, racisme mag dan al dom zijn. Maar criminele buitenlanders onbestraft laten is nog dommer.
Ja, racisme is dom. Maar illegale buitenlanders ongemoeid laten is nog dommer.
Ja, racisme mag dan al dom genoemd worden. Maar de snelbelgwet laten voortbestaan is nog dommer.
En ja, racisme is dom. Maar een cassatie arrest dat als een burka over de vrijheid van onze samenleving ligt gedrapeerd is nog dommer.

Wij gaan dus door vrienden, op de weg van het Vlaams Blok van 13 juni, wij gaan door op de weg van het Vlaams Blok van gisteren het Vlaams Blok van deze morgen. Het is een weg die wij samen zijn gegaan. Samen met al de Vlaams Blokkers van het eerste uur die ons zijn voorgegaan in de dood. Samen met de nooit hoog genoeg te achten founding fathers die nog bij ons zijn, maar ook samen met allemaal de kleine strijders en militanten die zovele jaren zonder wat dan ook in ruil te verwachten met ons die moeilijke weg zijn gegaan. Wij gaan in eenklank met hen allen - want niemand wordt de deur gewezen - samen met iedereen, door naar de wijde diepe zee. Wij voelen de onderstroom van een wegkwijnend België, wij voelen de zee van een onafhankelijk Vlaanderen en niets zal de bevrijding kunnen tegenhouden.

Wij zijn klaar voor het harde werk. Ja zeker wij gaan verder timmeren en een moderne partij maken. Die niet meer de fopspenen van haar beginjaren nodig heeft en niet meer kwajongenstreken van haar jeugd vertoont, maar die resoluut geëvolueerd is en nu de stapschoenen van een grote toekomst aantrekt.

Wij gaan samen verder om nog groter te worden. En ik roep iedereen buiten het vroegere Vlaams Blok op om met ons samen die weg te gaan. Het is een plechtige oproep, aan mensen die nooit wat met het Vlaams Blok te maken hadden, maar die toch beseffen dat het zo niet verder kan, die toch verlangen naar verandering, ik roep hen op om in dit uur, in dit moment van het Vlaams Belang, van zich te laten horen.

Tegenover de omerta, de zwijgplicht van een politieke maffia, die na het cassatie-arrest misprijzend zwijgend de andere kant opkeek, moet de Vlaming die verandering wil de pen of de telefoon opnemen.

Thomas Jefferson heeft het als volgt verwoord : wanneer het volk de regering vreest heerst de tirannie. Wanneer de regering het volk vreest, heerst de vrijheid. De vrijheid en de bevrijding kan in Vlaanderen dus – iedereen weet het - nog slechts van één kant komen : van ons, van het Vlaams Belang. Alleen met ons moet de regering het volk nog vrezen.

Als u dus mijn toespraak op dit stichtingscongres wil samenvatten : doe het dan door te zeggen dat ik hier heb opgeroepen om door te gaan. Om verder op koers te blijven. Om verder zee te houden.

En ik eindig dan ook met de woorden van de jonge Albrecht Rodenbach, die aan de wieg stond van de Vlaamse bevrijdingstrijd :

Vooruit de jonge Vlaamse schaar
Vooruit door het beginnend jaar,
Vooruit ! Eenieder hou zich sterk!
Vooruit met ons misprezen werk,
Vooruit tot spijt van wie ’t benijdt
Vooruit spijts laster en verwijt
Vooruit spijts onverschilligheid
En lafheid en kwaadwilligheid,
Spijts ontrouw en spijts misverstand,
Spijts vijand en spijts dwingeland,
Vooruit !

Hou Zee !

" Ja, Filip Dewinter en ik hebben dagen lang tegen elkaar niet gesproken. Maar uiteindelijk zijn hij en ik er samen uit geraakt, hebben we een akkoord kunnen afsluiten. Het is weliswaar een onnoemelijk grote, nauwelijks te overschatten eer voor Filip geweest om de laatste toespraak van het Vlaams Blok te mogen houden. "

Elke goede verstaander weet dat dit gedeelte uit de toespraak van Annemans een boodschap was naar Bruggedinges.
Nu zal hij toch geen twijfels meer hebben hé !