Politicsinfo.be

“De federale regering laat de banken betijen. Het parlement kan beter zelf werk maken van een strengere controle op wat er met ons spaargeld gebeurt”, zegt John Crombez. Hij doet drie voorstellen.

Na anderhalf jaar crisis heeft België nog steeds geen goede crisiswet, die kan voorkomen dat de banken in de toekomst op dezelfde onverantwoorde manier met ons spaargeld omgaan. De banken verkopen nog steeds onzekere beleggingen als winstzeker. Ze investeren nog steeds het belastinggeld dat ze kregen om te overleven, in riante bonussen en in risicovol gedrag. En ze scheiden nog steeds ons spaargeld niet van risicovolle financiële producten. Dat betekent dat ons spaargeld mee verloren gaat als ze failliet gaan door roekeloos gedrag.

Nochtans keurde de federale regering vrijdag een bankenwet goed. “Maar die bevat niet meer dan een aantal volmachten, waarmee de regering nog alle kanten uit kan”, aldus sp.a-senator John Crombez. “We leggen de banken, vanuit het parlement, dan ook beter zelf een aantal gedragsregels op.” Hij heeft een driestappenplan voor zeker spaargeld uitgewerkt.

“Ten eerste kunnen we verplichten dat banken hun klanten goed informeren over het risico van een belegging”, verduidelijkt Crombez. “Dat kunnen we doen door op elk financieel product een risicolabel te plakken. Zo weet je goed waar je geld terecht komt en wat de kans is dat je het verliest.”

“Ten tweede kunnen we ons spaargeld beveiligen, zelfs als een bank kopje onder gaat”, gaat hij verder. “Dat kan met een bankentestament. Daarin geeft elke bank aan hoe ze bij een dreigend faillissement snel kan worden gesplitst in een spaarbank en een commerciële bank. Alleen voor de spaarbank staat de overheid garant. Zo raakt niemand nog zijn spaargeld kwijt.”

“Om, ten derde, te voorkomen dat een crisis als deze nog voorkomt, is een internationale aanpak nodig”, aldus Crombez. “Zo kunnen we, samen met andere landen, de bonuscultuur aanpakken. En ook de hefboomfinanciering beperken, waarbij banken elkaar geld lenen voor risicovolle investeringen. In Canada bestaat dit systeem al. Daar ging geen enkele bank ten onder en kwam de overheid voor nul euro tussenbeide.”

Crombez voegt eraan toe dat betere afspraken nodig zijn tussen de verschillende regulerende instanties, zoals de Nationale Bank, de Commissie voor het Bank-, Financie- en Assurantiewezen en de regering.