Politicsinfo.be

"De PVDA is woest. Als CEO passeer je blijkbaar altijd langs de jackpot. Gaat het goed, dan krijg je riante opslag en extra bonussen. Gaat het slecht, en heb je bijvoorbeeld mee de mislukte haaienhap naar ABN Amro op je geweten, dan krijg je een gouden parachute. En daarenboven een nieuwe job. Meer dan 4 miljoen euro ontslagpremie, én doorbetaald worden als adviseur van Fortis. Dat is wraakroepend", aldus PVDA-voorzitter Peter Mertens.

"Vergelijk de behandeling van Gilbert Mittler met de behandeling van de werknemers van DAF, van Beaulieu of van Nyrstar. De ene wordt met gouden cadeaus gepamperd. De anderen worden als oud vuil op straat gezet. Dat is het kapitalisme. En dat is niet normaal. Wij eisen dat de overheid een nationaal noodplan voor de werkgelegenheid opstelt, in plaats van de hele tijd achter de feiten aan te sukkelen. Wij stellen voor dat Mittler zijn ontslagpremie stort in een nieuw nationaal fonds voor werkgelenheid, dat verder gespijsd wordt met een crisibelasting van 1% op de groortste fortuinen (boven 1 miljoen euro).", zegt een boze Mertens.

De linkse PVDA stelt een nationaal noodplan voor werkgelegenheid voor, met volgende assen:

1.
een herverdeling van het werk. Dat kan door een arbeidsduurvermindering met compenserende aanwervingen en loonbehoud
2.
investeringen in overheidsbedrijven en in de non-profitsector om deglijke banen te creëren. Zo kunnen er 50.000 plaatsen in het onderwijs bijkomen. Net als in het openbaar vervoer, de ziekenhuizen en de zorgsector. Zo kunnen er ook investeringen in collectieve noden gebeuren. Zoals de bouw van 100.000 sociale woningen, de renovatie van gebouwen om energiebesparingen te realiseren. Dat allesvereist de creatie van nieuwe banen.
3.
de regering duwde het Generatiepact door, onder het voorwendsel dat er straks niet genoeg mensen zijn om de vacatures in België in te vullen. Vandaag dreigen duizenden jongeren in werkloosheid weg te zinken. Met een brugpensioen op 55 jaar, en de vervanging door een jongere, kunnen we tal van arbeidsplaatsen behouden.
4.
subsidies voor werk, die werkgevers voor een ander doel gebruiken, terugeisen. Al te vaak krijgen bedrijven massaal overheidssubsidie toegestopt (gronden, verlaging van sociale bijdragen, belastingvrijstelling) om de werkgelegenheid op peil te houden en danken ze toch af, zodra ze het geld eenmaal op zak hebben. Zo drijven ze hun winsten op. Multinationals die een fabriek sluiten of massaal afdanken, moeten die overheidssteun terugbetalen op straffe van onteigening van hun bezittingen.
5.
de oprichting van een overheidsfonds voor werkgelegenheid. Gespijsd met een uitzonderlijke crisisbelasting van 1% op de groortste fortuinen (boven 1 miljoen euro). Het zijn tenslotte vooral zij die al vele jaren hebben gespeculeerd en geprofiteerd.


Peter Mertens