Politicsinfo.be

Op 10 juli keurde ook het Vlaams Parlement het Verdrag van Lissabon goed, zeg maar de voormalige Europese Grondwet. Op 25 juni had Natan Hertogen voor “Onzezeg/Notremotadire” in de commissie buitenlandse aangelegenheden van dat Parlement gevraagd dat niet te doen na het Ierse Neen. Ziehier waarom.

Waarom wij “neen” zeggen

Ik richt het woord tot u namens Onzezeg/Notremotadire. Deze campagne bouwt voort op het initiatief dat Jef Sleeckx, Georges Debunne en Lode Van Outrive twee jaar geleden namen naar aanleiding van de 'Europese Grondwet'. Zij vroegen U toen om een referendum te organiseren over dat 'Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa' (om eens formeel correct te zijn). (...)

In een verzoekschrift deze week legden wij U de optie voor om het ratificatieproces van het Verdrag van Lissabon op te schorten, en eindelijk tijd en middelen te investeren in een tegensprekelijk maatschappelijk debat over Europa.

Valéry Giscard d'Estaing stelde dat de inhoud van het Verdrag van Lissabon voor 98% overeenkomt met de Europese Grondwet. Een stem tegen de Europese Grondwet, is dus zo goed als een stem tegen het Verdrag van Lissabon.

Dat alles maakt dat vandaag niet enkel de Ierse "neen" op tafel ligt, maar ook - en nog steeds - de kordate afwijzingen van het Franse en Nederlandse bevolking.
In drie landen klonk hetzelfde sterkte signaal. (...)

De politieke boodschap van ratificatie

Nu Ierland "neen" gezegd heeft, is het niet aan ons om nog voor 15 oktober - de datum die op de laatste Europese top naar voor is geschoven als deadline voor een politieke oplossing - te ratificeren. (...) De reden waarom een Vlaamse ratificatie op 9 of 10 juli aanstaande de meest foute van alle mogelijke beslissingen is – is de democratie.

Nu ratificeren zou het ultieme bewijs vormen van het feit dat de Europese machthebbers enkel geloven in een Europese democratie als de uitkomst op voorhand te organiseren valt. En iedereen die voor 15 oktober in welk parlement dan ook, in welke lidstaat ook, op de groene knop drukt, treedt hen daarin bij.

(...) Bij elke ratificatie voor 15 oktober komen de Ieren meer en meer onder druk te staan om uiteindelijk in een nieuw referendum toch "ja" te stemmen. Elke nieuwe "ja" isoleert hun "neen" een beetje meer. In wezen wordt hier een spel van politieke chantage gespeeld tegenover de enige bevolking die zich collectief heeft ingezet en ingespannen om zich een goede mening te vormen over 'voor' of 'tegen'. Ierland is het enige land in de hele Europese Unie, waar het debat over dit Verdrag op een open, democratische manier gevoerd is. Hun beloning wordt een herexamen, en U - die zelf in eigen land het inhoudelijke debat consequent fnuikt of op zijn minst niet de moed weet op te brengen om er meer van te maken - gaat voor jury spelen.

In ons land worden honderden mensen betaald om het democratisch debat te organiseren. Uw job. U bent verkozen door ons om voor ons en met ons de democratie te organiseren. In het parlement als het moet, op straat als het kan. Dat is niet gebeurd.

Jef Sleeckx diende begin dit jaar een verzoekschrift in met de vraag een referendum te organiseren over het Verdrag van Lissabon. (...)
Het verzoek werd echter afgewezen (...).

De Belgische politieke klasse is net als de Europese machtshebbers niet klaar voor een breed en diepgaand debat over de richting die Europa op democratisch, sociaal, ecologisch of militair vlak uit moet. De vraag daarnaar is nochtans groot.

Een inhoudelijke “neen” van onderuit

Sinds de introductie van de eerste teksten voor de Europese Grondwet (nu het Verdrag van Lissabon) komt er fundamentele kritiek uit syndicale hoek, vanwege allerhande andersglobalisten, uit de academische wereld, van de Europese vredesbewegingen, van de werklozenbeweging en van bepaalde ecologisten. Hun afwijzing op basis van inhoudelijke kritieken vormt de grond van de zaak. In wezen hadden al deze mensen hier moeten kunnen zijn, want ook in ons land zijn ze aanwezig. Dán hadden we een begin van een echt debat gehad.
Mededingingsrecht als basis van de Europese wetgeving

Dinsdag nog viel in de kranten te lezen dat federaal Minister voor Openbare Diensten, Inge Vervotte, door de Europese Commissie op de vingers is getikt. Ze maakt te weinig werk van een consequente toepassing van de Europese richtlijn over de liberalisering van het postwezen. Onder druk van die liberalisering worden in sneltreinvaart, postkantoren gesloten, de sociale verworvenheden en werkzekerheid van de mensen in de postsector afgebouwd.

(...) De herbevestiging van de logica van 'de vrije, onbelemmerde en concurrentiële markt' boven alles, in dit Verdrag zal de concrete druk op de Europese regeringen om allerhande liberaliseringen zonder morren of bijschaven door te voeren enkel nog maar opvoeren. Ook dit Verdrag betonneert via talloze frasen en formuleringen – al dan niet overgenomen uit vorige verdragen – een strikt neoliberale aanpak, als absolute en onbetwistbare grond voor elke economische of sociale politiek van alle lidstaten. Niet voor niets staat het 'mededingingsrecht' centraal in de Europese wetgeving. En wie niet volgt? Die wordt gesanctioneerd.

Viking, Laval en Ruffert

Ook actueel zijn de recente uitspraken van het Europese Hof van Justitie in de zaken ‘Viking’, ‘Laval’ en ‘Ruffert’. Drie keer werd de Europese detacheringrichtlijn uit 1997 door het Hof geïnterpreteerd in het nadeel van een syndicale tussenkomst. Vakbonden in economisch sterke landen zoals Finland, Zweden of Duitsland zijn blijkbaar niet in hun recht wanneer ze gelijke sociale rechten trachten af te dwingen voor ingeweken werknemers uit respectievelijk Estland, Letland of Polen. De terechte vrees van vele syndicalisten in gans Europa – ook pas nog in Ierland – is dat elke keer dat een verdrag deze asociale gewoontes van de Europese wetgever en de Europese rechters zwaarder gaan doorwegen. Het nieuwe Verdrag biedt geen garanties dat dergelijke zaken niet opnieuw zullen gebeuren. Integendeel. Het Verdrag is daardoor veeleer een werktuig in de handen van werkgevers, dan een ruggensteun voor de werkende bevolking.

Is een ander Europa mogelijk? Een sociaal Europa, waar de miljoenen Europese syndicalisten zich wel achter zullen scharen? Jazeker. Georges Debunne doet in zijn boek ‘Wanneer een sociaal Europa?’ enkel concrete voorstellen. Europese CAO’s of gelijkschakeling van sociale wetgeving naar boven, om maar iets te zeggen. En Georges Debunne is slechts één van de velen met vele constructieve voorstellen. Wanneer geen enkele van die ideeën stevig in het nieuwe Verdrag verankert zit, waarom zouden syndicalisten - en bij uitbreiding de ganse werkende bevolking - dan het verdrag moeten steunen?

Een speeltuin voor De Crem

In Ierland is met recht en rede veel inkt gevloeid in de discussie over de Lissabonartikelen die te maken hebben met defensie. (...) Zo staat in het Verdrag opnieuw dat de lidstaten zich ertoe verbinden “hun militaire vermogens geleidelijk te verbeteren” (art 28 A lid 3). Ik citeer kort Ludo De Brabander: “Ook wordt ons defensiebeleid gekoppeld aan dat van de NAVO via een aangehecht protocol en legt het Verdrag een interventiedoctrine (art 28 B lid 1) op met bijhorend apparaat (28 C en 28 D). Kortom genoeg zaken om zich als vredesorganisatie te verzetten tegen dit Verdrag.” Met andere woorden: het Verdrag maakt van defensie een speeltuin voor ongure types als Pieter De Crem en verbant de vredesduiven voorgoed van de kabinetten van buitenlandse zaken en defensie.

In de toekomst zullen alle EU-lidstaten gedwongen zijn zware militaire inspanningen te leveren. Nochtans staat overal in Europa het overheidsbudget onder druk. Waar zal dat geld dan vandaan komen? Welke publieke investeringen gaan we hier in België en Vlaanderen terugschroeven? Of plannen we belastingsverhogingen?

De lichtzinnigheid waarmee zelfs onze progressieve partijen over deze kwestie heen wandelen, doet soms pijn aan de ogen. Twee jaar geleden, slechts enkele dagen na de ratificatie van de Europese Grondwet in februari 2006, verklaarde Johan Vandelanotte – toen voorzitter van de SP.a – op termijn de landelijke legermacht te willen halveren en het vrijgekomen budget te willen spenderen aan ontwikkelingshulp. Groen! was direct akkoord. Beiden vergaten wel even dat ze pas een Europese Staatshervorming hadden goedgekeurd, die de duidelijke intentie uitsprak om dit niet alleen onmogelijk te maken, maar zelfs onwettig.

Welke Europese staatshervorming?

De Europese machtshebbers hebben hun crisis proberen te ontwijken door de ambitie om Europa via een zogenaamde Grondwet meer gestalte te geven, op te bergen. Hun antwoord betekent geen stap vooruit, maar een achteruit. Geen engagement voor meer democratie na al die duidelijke signalen, maar een stap terug naar verdragen en achterkamers. Hun antwoord is een hernieuwd geloof in de oude tactieken van intergouvernementele verdragen en een Europees non-debat.

De Fransen, de Nederlanders en de Ieren hebben de dijk gebroken. Gisteren, vandaag en tot het einde der tijden zit u met ons opgescheept. Wij, de mensen die kiezen voor een 100% sociaal Europa, voor een 100% antimilitaristisch Europa, voor een 100% groen Europa en ga zo maar door. Onze euro is gevallen dat we om dat allemaal te bereiken ook een 100% democratisch Europa zullen moeten afdwingen. Vandaar dat ik deze uitleg wil eindigen met een voorstel.

Laat dit Verdrag van Lissabon voor wat het is. Schort de ratificatie op tot minstens 15 oktober, of beter nog stop ze gewoon. En maak van het Europese Parlement, dat in 2009 moet verkozen worden door de Europese bevolking, een Grondwetgevende Vergadering. Leg het resultaat van al dat grondwetgevend werk voor aan de Europese bevolking in een simultane, massale en bindende volksraadpleging. Met een genuanceerde vraagstelling en na het vrijmaken van een maximum aan middelen voor een rijk en tegenstrijdig debat.

(...) Zolang U niet van zin bent werk te maken van een waarlijk democratisch en consequent sociaal Europa (of er zoals vele progressieven niet in gelooft dat er in onze maatschappij voldoende krachten kunnen gevonden worden om dit waar te maken), wedden dat U al die tijd het debat zult moeten desorganiseren en beperken tot één enkele hoorzitting per Verdrag, in één enkel commissie, met één enkele democratische tegenstem.