Politicsinfo.be

Hoe moeten we het vertrek van NV-A-minister Bourgeois uit de Vlaamse regering en de waarschijnlijke breuk van het kartel CD&V-NV-A beoordelen? Een verduidelijking van Herwig Lerouge.

Premier Yves Leterme (CD&V) en N-VA-voorzitter Bart De Wever

De NV-A (Nieuw-Vlaamse Alliantie) is een liberale en antisociale partij. Ze voert al jarenlang haatcampagnes tegen de Waalse werknemers met als doel de splitsing van het land te veroorzaken en tot een onafhankelijk Vlaanderen te komen. Haar voorzitter had ook al zijn spijt uitgedrukt over het feit dat de Antwerpse burgervader aan de joodse gemeenschap zijn excuses had aangeboden voor het mensonwaardige behandeling van de Joden door de Antwerpse overheid tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Het kartel CD&V-NV-A was de grootste strategische overwinning van de extremistische Vlaams-nationalisten sinds de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de enige federale verkiezingen waar de NV-A alleen aan deelnam (2003) had ze alleen in West-Vlaanderen, het kiesdistrict van haar ontslagnemende minister Bourgeois, de kiesdrempel van 5 procent behaald. Ze kreeg toen één volksvertegenwoordiger en geen enkele senator. Dankzij het kartel heeft die partij vandaag zes vertegenwoordigers in de Kamer en twee in de Senaat. De NV-A drong de CD&V, die erop uit was de grootste partij van Vlaanderen te worden, als kiesplatform de vijf resoluties van het Vlaamse Parlement uit 1999 op. Die resoluties vragen de splitsing van de sociale zekerheid en de transfer van een groot deel van de belastinginkomsten naar de gewesten.

Het kartelakkoord voor de verkiezingen van 2007 heeft het openlijk over de noodzaak van een staatshervorming in de zin van het confederalisme. Dat wil zeggen: de vorming van twee onafhankelijke staten, Vlaanderen en Wallonië, die nog banden hebben door op een aantal terreinen akkoorden sluiten.

Het staat buiten kijf dat de vorming van het kartel de nationalistische stroming binnen de CD&V versterkt heeft. Die stroming besliste het confederalisme door te voeren als de verkiezingen gewonnen zouden worden. Kandidaat-premier Leterme onthulde al op 12 september 2006 de verrottingsstrategie die we sinds vijftien maanden meemaken. In een interview met het blad van de patroonsorganisatie VOKA zegt hij: “We hebben een kracht nodig die zegt dat we niet met de federale regering van start zullen gaan en liever enkele maanden pijn lijden met een moeilijke regeringsvorming. De zwaartekracht van het economisch beleid moet starten vanuit de deelgebieden, vanuit Vlaanderen en Wallonië”.

Einde kartel ook goed voor ACV

De christendemocratische vleugel en vooral de syndicale vleugel van CD&V werden gemarginaliseerd en de sociale punten van het programma werden opgeborgen. Maar om tijdens de verkiezingscampagne van 2007 de steun te krijgen van de duizenden militanten met banden met de christelijke vakbond, moest Leterme de indruk wekken dat ze opnieuw naar voren geschoven werden. In mei 2007, amper een maand voor de verkiezingen, repte hij met geen woord over de staatshervorming op het Rerum Novarumfeest van de christelijke arbeidersbeweging. Hij wist maar al te goed dat in de Nederlandstalige vleugel van de christelijke arbeidersbeweging, waaronder het ACV, het solidariteitsvraagstuk op de eerste plaats staat. Maar daags na de verkiezingen hebben de NV-A en de nationalistische stroming binnen de CD&V opnieuw de bovenhand genomen en ze zijn met hun verrottingsstrategie gestart die tot op vandaag aanhoudt. Tot drie maal toe heeft de NV-A een voorstel tot akkoord dat door alle andere partijen ondertekend was, gekelderd.

Het vertrek van de NV-A is een eerste slag aan die permanente chantage met een crisis door de separatisten. En ze weten dat. In een rubriek van de Vlaamse beurskrant De Tijd schrijft een van hen: “De eerste veldslag is verloren. Minister-president Kris Peeters en CD&V-voorzitster Marianne Thyssen hebben de duimen moeten leggen onder druk van de oud CVP-ers, het ACV... die allen maar één doel hadden: het einde van het kartel en het behoud van België.” Het vertrek van de NV-A is dus een goede zaak voor de ACV-syndicalisten die daarin een aanmoediging kunnen zien om hun eisen voor een betere koopkracht, voor de verdediging van arbeidsplaatsen, voor solidariteit onder de werknemers en met de uitkeringsgerechtigden van het hele land, opnieuw op de dagorde te plaatsen.