Politicsinfo.be

De vakbonden willen deelnemen aan een overleg met de regering over de toepassingsmodaliteiten van het Generatiepact. Maar diezelfde regering wil de vastberadenheid breken van de 100.000 die op 28 oktober in Brussel betoogden. Haar offensief bestaat uit meerdere onderdelen.

Le Soir schrijft: "Elio Di Rupo vindt het cruciaal om in afwezigheid van de eerste minister het smeulende sociaal vuur te blussen."1 PS en sinds kort ook SP.a, willen de vakbondsleiding meetrekken in een overleg over de toepassingsmodaliteiten van het plan. (Foto Serge Synnesael)

1. Kost wat kost de acties stilleggen

Een sociale crisis, opgedrongen door de straat, moet koste wat het kost vermeden worden. Dat is een opdracht voor de socialistische partijen. Le Soir schrijft dat "Elio Di Rupo het cruciaal vindt om in afwezigheid van de eerste minister de smeulende sociale brand te blussen".1 De PS, en sinds kort ook de SP.a, wil de vakbondsleiding meetrekken in een bespreking van de toepassingsmodaliteiten van het plan.

2. Minitoegevingen om de essentie erdoor te krijgen

Bénédicte Vaes van Le Soir vatte de aan de gang zijnde manoeuvres samen als "Zachtjes landen of hard tegen de muur aan",2 terwijl Yves Desmet van De Morgen zijn commentaarstuk van vorige woensdag volgende kop meegaf: "Zoeken naar een landing." Maar is de voorgestelde landing wel wat de 100.000 van Brussel wensten: "Brugpensioen voor de ouderen, jobs voor de jongeren"? Is het eigenlijk geen terugkeer naar de luchthaven van vertrek, die van het Generatiepact?

De 100.000 van Brussel stapten op achter de eis "58, geen 60". Over dat punt valt niet te onderhandelen zegt de regering.

Onkelinx stelt een eventuele opening in het vooruitzicht op het punt van de gelijkgestelde periodes (jaren van werkloosheid, ziekte,...). Die zouden wat uitgebreid kunnen worden naar periodes van loopbaanonderbreking of deeltijds werken. Op die manier zouden, in het beste geval, een beetje meer mensen een loopbaan van 38 jaar kunnen halen, waarmee ze, volgens het Pact, op 58 jaar met brugpensioen kunnen gaan. Maar voor de grote meerderheid blijft dat in de toekomst uitgesloten. Zelfs met een ononderbroken loopbaan haalt 92% van de jongeren op 58 jaar nooit de vereiste 38 jaar, aangezien ze gemiddeld op 21,2 jaar op de arbeidsmarkt komen.

Om de wil van de 100.000 van Brussel te respecteren, moeten de bestaande brugpensioensystemen behouden blijven. Om dezelfde reden moeten ook de cao's van de metaal, de chemie,... die brugpensioen mogelijk maken vanaf 55, 56 en 57 jaar na 38 jaar loopbaan, onbeperkt worden verlengd. Terwijl de regering misschien zal voorstellen om de minimumleeftijd voor brugpensioen wel op te trekken, maar dan over een langere periode in de tijd gespreid: van 56 jaar in 2008 naar 58 jaar in 2016. Dus wel een fundamentele verandering, maar alleen iets later.

De 100.000 van Brussel eisten dat de bruggepensioneerden die slachtoffer worden van herstructureringen, niet beschikbaar blijven voor de arbeidsmarkt, zoals het Generatiepact eist. Dat punt is niet bespreekbaar.

De regering heeft zelfs bepaald dat de "bruggepensioneerden" tot hun 58ste beschikbaar moeten blijven voor een nieuwe job.3 Net zoals de oudere werklozen.

De jacht op de werklozen, het plan dat Vandenbroucke uitdacht, zou voor deze categorie werklozen in 2007 van start gaan.

Echte onderhandelingen worden er dus absoluut niet gestart. Dit is een manier om de sociale beweging te laten "landen", zonder te raken aan de kernprincipes van het Generatiepact.

3. Voor de jongeren: precaire jobs en cadeaus voor de patroons

De twee pagina's met regeringsreclame die op 7 november in de pers verschenen, hebben meer dan 518.000 euro gekost.4 En dat is nog maar het begin van een campagne die vier weken zal duren. Deze campagne geeft geen antwoord op de vraag van de 100.000 van Brussel van 28 oktober: waarom langer werken, zolang er 600.000 werklozen zijn?

Want om jongeren aan werk te helpen stelt de regering opnieuw cadeaus voor aan de patroons en precaire jobs van het Rosetta-type. Aantal te verwachten jobs voor jongeren: ongeveer nul. En de omvorming van stabiele in goedkope precaire jobs: 100% gegarandeerd.

1 Le Soir, 8 november 2005 · 2 "Atterrir en douceur ou foncer dans le mur" · 3 Le Soir, 7 november 2005 · 4 De Standaard, 8 november 2005

De werkende mensen moeten opnieuw in het offensief gaan

In de geest van de betoging van 28 oktober en door te blijven informeren over de doelstellingen van het Generatiepact, die niet veranderd zijn. De PVDA zal daartoe bijdragen door vanaf 14 november aan tientallen bedrijven een nieuw nationaal pamflet te verspreiden.

Door eensgezind te zijn en vast te houden aan de breekpunten die geleid hebben tot de algemene staking van 7 oktober: geen verhoging van de brugpensioenleeftijd, noch van de loopbaanvereisten, geen beschikbaarheid voor de bruggepensioneerden die slachtoffer zijn van een herstructurering.

Door een alternatief te bieden voor het regeringspact waarbij de kosten van de vergrijzing worden gedragen door een belasting op de grote vermogens vanaf 500.000 euro.

Door vanaf vandaag al nieuwe, interprofessionele algemene stakingen voor te bereiden, zowel regionaal als nationaal. Zoals het gemeenschappelijk vakbondsfront in de metaal bijvoorbeeld voorstelt voor 25 november.

Toegevingen doen? Hoeveel?

Er gaan stemmen op om het Generatiepact toch te aanvaarden. Om de index te redden. Om een nog rechtsere coallitie te vermijden. Een repliek.

Het Pact aanvaarden om de index te redden?

De Centrale Raad voor het Bedrijfsleven publiceerde afgelopen dinsdag een rapport dat mooi op tijd komt voor het patronaat: de loonkosten zouden 2,1% hoger liggen dan bij onze Nederlandse, Duitse en Franse buren. Achterliggende boodschap: we moeten er iets aan doen.

Verhofstadt heeft al geantwoord: de nieuwe cadeaus voor het patronaat en vooral het Generatiepact zouden deze "handicap" voor een groot stuk moeten wegwerken. Terwijl die "handicap" er gekomen is doordat de Duitse en Nederlandse regering en patroons zware loonmatigingen hebben opgelegd. In naam van de sociale achteruitgang elders zouden wij ons moeten neerleggen bij én een loonmatiging, opgelegd door de regering na het mislukken van het interprofessioneel akkoord (waardoor in een sector als de metaal geen enkele loonsverhoging bovenop de index mogelijk is)1 én bij de aanvallen tegen het brugpensioen. Geen sprake van.

Want wanneer openbare instellingen bevestigen dat de Belgische werknemers 20% productiever zijn, vraagt niemand, noch regering, noch patronaat, een daling van het arbeidstempo. Of een verkorting van de loopbaan.

Zeg maar ja, anders komt rechts aan de macht en dat is nog erger?

Vandaag wordt er gedreigd met een rechtse regering die een rechtse politiek voert, om een rechtse politiek van een liberaal-socialistische regering erdoor te krijgen. Een bekend liedje dat al 17 jaar lang, sinds de socialisten in de regering zitten, wordt gezongen om het Globaal Plan te doen slikken, de loonmatigingen, het Generatiepact... En toen de socialisten in de oppositie zaten, van 1981 tot 1988, bleven ze bij elke sociale strijd langs de zijlijn toekijken. Zij hebben de bezuinigingsmaatregelen van de regeringen uit die periode trouwens nooit ter discussie gesteld.

Het punt is vandaag niet of er een andere regering moet komen. Het punt is dat we krachtsverhoudingen moeten opbouwen die de uitvoering van het Generatiepact onmogelijk maken. Wie er ook in de regering zit.

1 De Tijd, 8 november 2005

David Pestieau