Politicsinfo.be

Veel N-VA-supporters lijken werkelijk te geloven dat ze door de andere partijen "geflikt" zijn. Die andere partijen menen dan weer dat de N-VA zichzelf buiten spel heeft gezet.

Het past in de traditie om voor alles wat misloopt een schuldige te vinden. Of om zichzelf altijd weer als slachtoffer te presenteren van boosaardige 'anderen'. De werkelijkheid is natuurlijk iets prozaïscher. Onderhandelingen zijn onderhevig aan zekere wetmatigheden. Ik geef een aantal voorbeelden.

Als negen partijen onderhandelen over een akkoord, en de standpunten van deze partijen vrij gelijkmatig op één schaal kunnen worden aangeduid - van "helemaal akkoord" naar "helemaal niet akkoord" (met een grote staatshervorming bijv.) - dan zal het uiteindelijke resultaat het dichtst aanleunen bij het middelpunt. Dit middelpunt is het minst aanvaardbaar voor de twee uitersten op de schaal. Het risico is dan ook groot dat zij afhaken. Dat is met N-VA en FDF dan ook gebeurd. Begrijpelijk, maar onvermijdelijk.

Wie een gerecht bereidt, moet zich realiseren dat niet alle mogelijke ingrediënten ongestraft gecombineerd kunnen worden. Spaghetti en chocolade kunnen op zichzelf heel lekker zijn, maar gooi ze samen en het gerecht is niet te vreten. Is dat de schuld van de spaghetti? Van de chocolade? Nee. Van de kok? Ja wat het samenvoegen betreft, nee wat de feitelijke onverenigbaarheid betreft.

Wie het status quo verdedigt, is altijd in het voordeel. Het status quo kan de uitkomst zijn van een beslissing, maar is per definitie altijd de uitkomst van een niet-beslissing. Zo konden Franstaligen grote stappen in de financiering van gewesten en gemeenschappen blokkeren en kon Vlaanderen de uitbreiding van Brussel afblokken. Echter zullen beide partijen naar hun achterban toe benadrukken wat ze niét hebben binnengehaald en minimaliseren wat de andere partij evenmin heeft bekomen (“Het is nogal evident dat ze dat niet hebben bekomen, meneer! Het zou er nog aan moeten mankeren!”)

Kortom, het verlies van de N-VA (én het FDF) tijdens de communautaire onderhandelingen stond in de sterren geschreven. Het zoeken naar ‘schuldigen’ is dan ook een absurde aangelegenheid. Elke partij heeft in eer en geweten een standpunt ingenomen over het voorstel-di Rupo. Het was het positiefst onthaalde voorstel tot nu toe. De grootste dwarsliggers waren mathematisch misbaar. Er zijn winnaars en verliezers; geen schuldigen en slachtoffers.

Ik verwijt de N-VA dan ook niet dat ze eruit is gestapt. Ik verwijt de N-VA dat ze uit electoraal opportunisme het belang van wetmatigheden negeert. Maar ook dat is wellicht een wetmatigheid: wie kiezers wil aantrekken, moet elke gelegenheid aangrijpen om de tegenstander verdacht te maken. De jongste peilingen bewijzen dat dat loont, en nog het meest bij een publiek dat zich van die wetmatigheden niet bewust is en alles terugvoert tot hoogstindividuele ‘schuld’ en dito slachtofferschap…

a) Het status-quo speelt voor het overgrote deel in het voordeel van de franstaligen.
b) Het status quo is echter ook het ene uiterste van de schaal en een verregaande onafhankelijkheid van de deelstaten is het andere uiterste.
Uw redenering dat de uitkomst onvermijdelijk dus ergens in het midden moest liggen klopt dus niet wegens a)
De NVa heeft daarom groot gelijk dat ze scherpe kritiek hebben
En dan is er nog een tweede aspect: Het FDF is niet de tegenhanger van de NVa maar van het VB
Door steeds de meest vlaamsgezinde partijen eraf te rijden of uit te sluiten schuif je het middelpunt van de onderhandelende partijen sowieso in de verkeerde richting op en is het niet yte verwonderen dat Vlaanderen er bekaaid vanaf komt

Bij de laatste verkiezingen telde men 2.465.783 stemmen voor franstalige partijen en 4.003.320 voor Vlaamse partijen.
In ruil daarvoor krijgen de franstaligen 7 ministers en de Vlamingen 6 ...
Franstaligen hebben dus 352.254 stemmen nodig om minister te kunnen worden.
Vlamingen hebben daar 667.220 kiezers voor nodig maar de Vlamingen zijn niet "geflikt" hoor !

@Reconquistador :

Neen, recon, neen. Zo lopen onderhandelingen niet. Nooit.
Onderhandelen is altijd de wet van de sterkste. De kunst is, zich als sterkste te gedragen en er naar te handelen.
Dat is heel mooi geïllustreerd door Alexander De Croo, die heel het land over zich kreeg, maar wel zijn slag thuis haalde. ADC wist zeer goed dat er voor de anderen geen weg terug was en dat ze wel moesten buigen.
Bart De Wever is een intelligente man. Zeker weten, maar hij kent niets van onderhandelen. Hij heeft zich van bij de eerste ontmoeting in de rol van de underdog geplaatst. Hij verklaarde onmiddellijk dat het premierschap voor een Waal moest zijn. Fout. Hij had het moeten opeisen.
Daarna heeft hij zich een koninklijke opdracht laten toewerpen mèt tijdslimiet. Fout! Hij had die opdracht moeten weigeren onder die voorwaarden. Hij had zelf de voorwaarden moeten dicteren aan dewelke hij zou optreden.

Enz. enz. Kortom, Bart en met hem de Vlamingen hebben het aan zichzelf te danken.

Blauwvoet schreef:Bij de laatste verkiezingen telde men 2.465.783 stemmen voor franstalige partijen en 4.003.320 voor Vlaamse partijen.
In ruil daarvoor krijgen de franstaligen 7 ministers en de Vlamingen 6 ...
Franstaligen hebben dus 352.254 stemmen nodig om minister te kunnen worden.
Vlamingen hebben daar 667.220 kiezers voor nodig maar de Vlamingen zijn niet "geflikt" hoor !

@Reconquistador :

Wat dat precies met mijn openingspost te maken heeft, is niet helemaal duidelijk. Dit topic gaat over de uitspraak van Bart De Wever als zouden alle andere partijen het erop hebben aangelegd de N-VA uit de onderhandelingen te wippen.

Los daarvan - off topic dan maar - is uw redenering heel interessant. Helaas voor u zou ze alleen relevant zijn in... een unitaire staat.

Dit topic is gestart door iemand die verdacht veel aan UHU of The Piano doet denken.

Forumtrol dus.

Phersu schreef:Neen, recon, neen. Zo lopen onderhandelingen niet. Nooit.

Binnen die wetmatigheden is er natuurlijk een zekere manoeuvreerruimte, dat ontken ik niet. Maar eerlijk gezegd is de uitkomst toch buitengewoon conform die wetmatigheden verlopen.

Achteraf bekeken had De Wever inderdaad meer kunnen doen op communautair vlak, maar hij was te gulzig, wilde ook op sociaal-economisch vlak zijn wil doordrukken en bracht daardoor de N-VA/PS-as aan het wankelen. Ofwel moest hij op beide vlakken genoegen nemen met een halve stap vooruit; ofwel moest hij het ene offeren aan het andere. De N-VA had als onderhandelaar een zwaar probleem: ze had veel om te nemen, maar weinig om te geven. Zo'n onderhandelaar staat per definitie zwak. Haar enige mogelijkheid bestaat er dan in om ermee te dreigen de onderhandelingstafel te verlaten: een dreigement dat op den duur de andere partijen, die voelden dat een compromis makkelijker te bereiken was zonder de gulzige N-VA, als muziek in de oren klonk.

Dus ja, strategische fouten, zeker, maar ook hier kun je min of meer objectief stellen dat het wel moést spaak lopen. In het huidige politieke systeem, met veel politieke versnippering, kun je niet gaan onderhandelen alsof één partij alles naar haar hand kan zetten, zelfs niet na een eclatante verkiezingsoverwinning. We leven in een erg representatief kiesstelsel, met relatief grote coalitieregeringen, waarin verandering traditioneel traag en stapsgewijs plaatsvindt. In zo'n systeem zijn partijen die naar radicale verandering streven per definitie in het nadeel. Het blijven in de regel zweeppartijen.

antisocialistisch schreef:Dit topic is gestart door iemand die verdacht veel aan UHU of The Piano doet denken.

Forumtrol dus.

Gelieve inhoudelijk te reageren.

Ja.

Reconquistador schreef:Gelieve inhoudelijk te reageren.

raar dan toch dat u zelf vooral op de zogezegd niet inhoudelijke reacties ingaat

joppe schreef:Het FDF is niet de tegenhanger van de NVa maar van het VB

Joppe, met alle respect, maar dit vind ik een blamage voor het VB!

a) Het status-quo speelt voor het overgrote deel in het voordeel van de franstaligen.

Klopt.

b) Het status quo is echter ook het ene uiterste van de schaal en een verregaande onafhankelijkheid van de deelstaten is het andere uiterste.

Dat is slechts gedeeltelijk zo. Immers ook Vlaanderen verdedigde - met succes - bepaalde status quo’s (zoals de grenzen van het BHG, de onvolwaardige geweststatus van Brussel, de faciliteiten werden niet uitgebreid). Bovendien zijn er ook andere schalen: meer federalisme (federale kieskring) vs. minder federalisme (overheveling bevoegdheden, financiële verantwoordelijkheid), arrondissementele kieskringen (geen status quo) versus splitsing BHV (ook geen status quo).

Uw redenering dat de uitkomst onvermijdelijk dus ergens in het midden moest liggen klopt dus niet wegens a)
De NVa heeft daarom groot gelijk dat ze scherpe kritiek hebben

De vraag is wat het midden is. Als u uitgaat van een schaal status quo – hervorming in de richting van een Copernicaanse omwenteling is wat u zegt wellicht juist. Maar dat uitgangspunt klopt dus niet.

En dan is er nog een tweede aspect: Het FDF is niet de tegenhanger van de NVa maar van het VB
Door steeds de meest vlaamsgezinde partijen eraf te rijden of uit te sluiten schuif je het middelpunt van de onderhandelende partijen sowieso in de verkeerde richting op en is het niet yte verwonderen dat Vlaanderen er bekaaid vanaf komt

Wat ik schreef geldt slechts binnen de context van onderhandelingen. Het gaat dus om de verhoudingen tussen onderhandelende partijen. Anders moet je niet alleen het VB, maar ook de Groenen er weer bij halen. Het werd nu eenmaal geen regering van nationale eenheid.

Hoe zou het nog zijn met zijn georgische snorrevrouw ?