Politicsinfo.be

Volgens Hans Bonte heeft Barack Obama gelijk wanneer hij stelt dat de volgende kredietcrisis wel eens een gevolg zou kunnen zijn van het al te lichtzinnig uitdelen van kredietkaarten en moeten we daar nu tegen ingrijpen.

Ook in campagnetijden worden soms waarheden verkondigd. Barack Obama waarschuwt de Amerikaanse bevolking dat kredietkaarten wel eens de oorzaak zouden kunnen zijn van een nieuwe kredietcrisis die volgt op de huidige crisis veroorzaakt door rommelhypotheken. 'Credit cards could turn into the next subprime crisis'. Hij deed deze uitspraak in een periode waar de Amerikaanse rommelhypotheken nog volop de financiële wereldmarkt op zijn grondvesten doet daveren en zelfs de Amerikaanse regering aanzet om falende banken te nationaliseren - de operatie wordt geraamd op 200 miljard dollar - en extra miljarden overheidsgeld ter beschikking te stellen van andere banken. Alles op te hoesten door de belastingbetaler. De ontwrichting van de financiële markt laat zich inmiddels ingrijpend voelen over de gehele wereld en treft ook onze economie bijzonder hard.

Intussen komt premier Leterme niet verder dan mee te delen dat er geen reden is tot paniek. Het is nochtans de hoogste tijd dat ook ons land in actie schiet. Er zijn grondige redenen om de waarschuwing van Obama ernstig te nemen en er alles aan te doen opdat de huidige kredietcrisis niet wordt opgevolgd door een nieuwe crisis veroorzaakt door 'rommelconsumentenkredieten'. Indien een nieuwe kredietcrisis de kop opsteekt in de VS zal hij immers veel sneller en met (nog) grotere kracht de grote plas oversteken dan de hypotheekcrisis. Dit vloeit voort uit het feit dat in tegenstelling tot de hypotheekmarkt onze markt van consumentenkredieten meer en meer gelijkenissen vertoont met de Amerikaanse situatie. De Europese consument wordt - onder meer onder impuls van de Amerikaanse marktleider Citigroup - in sneltempo aangeleerd om op krediet te leven. De Europese consument wordt meer en meer een kopie van de Amerikaanse consument en de Europese consumentenkredieten gelijken - in tegenstelling tot de hypothecaire leningen - als twee druppels water op de Amerikaanse kredietproducten.

Dat de consumentenhonger meer en meer gestild wordt met dure kredieten, valt af te lezen uit het recente jaarrapport van de Nationale Bank van België. Het aantal consumentenkredieten is de voorbije tien jaar met 50 percent gestegen. Eind juni 2008 stonden er in ons land liefst 5.491.316 consumentenkredieten geregistreerd voor een totaal bedrag van 36,6 miljard euro. De Belg heeft duidelijk leren leven op krediet.

De 'democratisering' van de kredietkaarten is er niet zomaar gekomen. Banken en financiële instellingen doen dit niet voor de mooie ogen van de consument. Het is big business. De reclame en promotiebudgetten swingen de pan uit. De kredietgevers vechten om klanten. Je kunt geen straat meer door of geen krant of website meer openen of je wordt geconfronteerd met reclame voor goedkope kredieten. Op de parkeerterreinen van warenhuizen, in de Brusselse winkelstraten of metrostations of in de wachtrijen op luchthavens: overal kom je kredietventers tegen. Zelfs op de truien van de Rode Duivels verschijnt sinds kort het logo van de marktleider inzake consumentenkredieten. Voor zo goed als elke aankoop wordt een krediet voorgesteld. Een nieuwe flatscreen of gsm, een nieuw salon, een Citytrip of wintervakantie? Voor alles is een krediet beschikbaar. De kredietverstrekking voor consumptiegoederen is (vooralsnog?) een bijzonder lucratieve zaak. De intresten op dergelijke kredieten liggen een veelvoud hoger dan bij andere kredieten, net zoals de doorgerekende kostenpercentages. Het wettelijk maximale jaarlijkse kostenpercentage voor kredietkaarten ligt op 19procent. Daarnaast is een klant van een consumentenkrediet een potentiële klant voor andere (langetermijn)kredieten.

Maar er is een serieuze schaduwkant. Meer en meer gezinnen geraken erdoor in de knoei en slagen er niet langer in de kredieten en hun hoge intresten terug te betalen. De cijfers zijn verontrustend. Het voorbije jaar steeg zowel het aantal wanbetalers als het aantal achterstallige kredieten. De Nationale Bank registreerde 340.066 wanbetalers, samen goed voor 491.009 achterstallige kredieten. Intussen wordt een belangrijk deel van de factuur afgewenteld op de belastingbetaler. Het voorbije jaar zaten 67.422 gezinnen in een collectieve schuldenregeling, een toename met meer dan 10 percent op jaarbasis. Gelijktijdig tellen de OCMW's historische records op het vlak van het aantal schuld- en budgetbegeleidingen. Net zoals de hypotheekcrisis in essentie is veroorzaakt door het feit dat een toenemende groep consumenten niet in staat bleek om de financiële engagementen na te komen zal de hype van het consumentenkrediet als een luchtbel uit elkaar spatten op het moment dat teveel consumenten in de problemen geraken. De ravage in de financiële sector zal des te groter zijn. In vergelijking met de hypotheekcrisis beschikken de kredietverstrekkers immers over geen enkel onderpand.

De politieke vraag is of de regering deze evolutie op zijn beloop laat of een beleid ontwikkelt dat het risico op een tweede hypotheekcrisis vermindert. Zo is het aangewezen om de huidige commerciële praktijken bij consumentenkredieten zwaar aan banden te leggen en zwaar op te treden tegen onverantwoord verstrekte kredietproducten. Er moet streng worden opgetreden tegen de (massaal aanwezige) misleidende reclame voor goedkoop krediet en misleidende producten - zoals doorlopende kredieten - moeten uit de markt worden geweerd. De regering-Leterme heeft zich het voorbije half jaar geen zier geïnteresseerd getoond in deze belangrijke problematiek. Integendeel, de huidige ministers van Economie en Financiën gedragen zich als de loopjongens van de kortzichtige consumentenpolitiek van de kredietverstrekkers. Laat ons hopen dat de huidige kredietstorm de regering wakker schudt om vooralsnog maatregelen te treffen om een nieuwe kredietcrisis te snel af te zijn. Paniek is niet nodig, politieke wil des te meer.

Hans Bonte (SP.A) is parlementslid
Deze tekst werd gepubliceerd met uitdrukkelijke toestemming van de auteur.

Is dit 'nieuws'?
Wat maakt het uit hoe het beestje heet.
Hypotheekcrisis, kredietcrisis, het maakt geen enkel verschil.
Waar gaat een kredietcrisis om: mensen hebben geld uitgegeven waar ze (nog) niet voor hebben gewerkt. Niet voor gewerkt betekent niet bijgedragen aan de economische productie.
Dat betekent dat de economie geconfronteerd wordt met teveel geld.
En dat betekent inflatie gevolgd door prijsstijgingen.

Hypotheek is lening voor een huis. Ook hier werden vrij recent de max afbetalingstermijn vergroot naar 40 jaar. Ook hier wordt lenen bevoordeeld via fiscale aftrek. Ook hier pompen centrale banken massaal geld bij in de economie.
De banken èn regeringen doen werkelijk alle moeite om mensen te doen lenen, zèlfs als ze het geld nu beschikbaar hebben.
Dat deze Hans Bonte het dan heeft over meer controle is botweg belachelijk. Dat is net als de brandstichter die moet controleren of de brandblussers in orde zijn. Ik kan maar één motief daarvoor bedenken: elke extra controle betekent extra jobkes bij het staatsapparaat voor de politiek in de pas lopende vrindjes. Het verwondert me dan ook niks dat deze Hans Bonte/SP.A hiermee 'uitpakt'.

Eigenlijk is het NIET de belastingsbetaler die dit moet ophoesten.
1) Wat is er gebeurd: een deel van de bevolking heeft teveel geld uitgegeven en is niet in staat om er de prestatie voor te leveren. De banken hebben dikke reële winsten gehaald via dit uitlenen (het verschil tussen rente betaald door de leners en rente uitgekeerd aan de eigenaars van het geld (de spaarders).
Gevolg: de banken zitten met 700 miljard dollar dat ze niet kunnen teruggeven aan de eigenaars.
2) Nu - 'dankzij' opnieuw de regeringen is het de banken toegestaan om meer dan 90% van het geld dat mensen sparen uit te lenen.
Dat betekent dat als 10% van de eigenaars rond dezelfde tijd hun geld komen terugeisen, dat de bank failliet gaat. Een bank moet zo ongeveer het enige bedrijf zijn dat failliet kan gaan louter omdat de klanten hun eigen bezittingen terugvragen.

Leg nu 1) en 2) samen.
ALS de spaarders hun vertrouwen verliezen, dan spurten ze en masse naar de banken om hun geld terug te krijgen. MAAR, de banken kunnen maar de eerste 10% hun geld weergeven, en zelfs dat is al een probleem, getuige dat zelfs grote banken, tot de grootste kredietverstrekker ter wereld - AIG - toe zelfs die 'minieme' 10% fractie (genaamd kernkapitaal) niet meer bezitten.
Het gevolg is dat het bankwezen in elkaar stuikt en dat een groot aantal spaarders uitermate boos is, zoveel jaren gewerkt... voor niks. Om dit te voorkomen heeft de Overheid de schulden overgenomen.

En daarmee heeft ze een risico genomen dat werkelijk alles tart.
Waarom?
Uiteindelijk betreft deze kredietcrisis enkel de markt van het product genaamd 'geld'. Tekorten van geld (schulden) zijn gemakkelijk te corrigeren, omdat geld eenvoudig bij te maken is, het kost zelfs evenveel om een briefje van 100$ te maken als 1 van 5$.
En deze 'gemakkelijkheidsoplossing' heeft de Overheid gekozen.
De gevolgen zijn echter niet te overzien.
Wat was de kredietcrisis: een economie die geconfronteerd werd met teveel geld. Mensen gaven teveel uit. Mensen presteerden te weinig. Gevolg: inflatie.
MOEST de Overheid deze 700 miljard dollar schulden NIET overgenomen hebben, dan was dit geld verdwenen uit de markt. De inflatie zou geleidelijk aan gecorrigeerd geweest zijn.
Maar de Overheid deed het wèl. Die 700 miljard blijft dus in de economie.
En nu komt het: de banken zijn gelijktijdig hun schulden kwijt. Ze kunnen weer volop uitlenen. Opnieuw meer geld in omloop brengen via leningen. Opnieuw inflatie.
En bovenop dat zit de economie al quasi in recessie. Recessie betekent dat de economische output, de prestatie DAALT. Dat heeft net hetzelfde gevolg: nog eens teveel geld.

Deze ingreep van de Overheid heeft de problemen niet opgelost. Welintegendeel, het probleem voor de reële economie is ermee dramatisch vergroot. Dergelijke ingrepen van overheden zijn uitermate nefast. Ze gebeurden al enkele malen in de geschiedenis en telkens met catastrofes tot gevolg. Twee voorbeelden zijn de Duitse Weimarregering in het Interbellum en Zimbabwe heden ten dage. Waar gaat het over: een inflatiespiraal. Geen inflatie die gaat van 4 naar 5% maar loopt in veelvouden. 200% 1000% enzoverder.
Dergelijke inflatie treft de reële economie ongemeen hard. Het maakt dat uitermate handig product (want iedereen kan het gebruiken) quasi onbruikbaar, omdat de hoeveelheid die overeenkomt met een bepaalde economische prestatie (de prijs) met hoge snelheid wijzigt, zodat budgetplanning, investeren, of zelfs maar de prijs bepalen, quasi onmogelijk wordt. Een economie bestaat uit een groot aantal vaak erg lange ketens die lopen van grondstof tot consument. Het product 'geld' speelt een cruciale rol in elk schakeltje. Zonder 'geld' dienen alternatieven te worden gevonden. Maar geen enkel alternatief benadert zelfs maar de efficiëntie van geld. De impact op de economie is bijgevolg katastrofaal. Kijk naar Zimbabwe. Nog maar enkele jaren terug was de economie ervan de sterkste uit de hele regio. President Mugabe onteigende de rijke blanken, maar die waren de kern van de economie. Wanbeleid, wanbeheer en corruptie deden de rest. De economie liep sterk terug en Mugabe maakte gewoon geld bij om niettegenstaande de dalende inkomsten uit de economie toch te kunnen blijven uitgeven. Het resultaat was en is nog steeds een ongeziene hyperinflatie, niettegenstaande de centrale bank elke maand een nieuw briefje uitbrengt met 3 nullen meer blijven de mensen genoodzaakt naar de winkel gaan met hun winkelkarretje vol. Niet met de kleine maar letterlijk vol met papiergeld. Er is toenemende schaarste, lange wachtrijen en rantsoenen.

Alles in de VS (en ook in de rest van de wereld) hangt nu af van de komende economische groei. Als die onvoldoende is, en de kans is heel reëel, want de wereldeconomie wordt geconfronteerd met toenemende schaarste aan grondstoffen en energie, dan wordt het teveel aan geld in omloop niet gecompenseerd en dan start die beruchte inflatiespiraal.

En dan zie ik hier die Hans Bonte van de SP.A vragen om meer controle. De hypocrisie slaat alles. De regeringen en de overheden zijn de grootste schuldenaars. Ze staan te blinken bij beursgangen van bedrijven. Om de spaarders te verlokken tot risico's. Ze houden de rente kunstmatig laag niettegenstaande de economische output sterk toeneemt. Banken lopen weg met enorme winsten. Ik kan alleen maar met BAH eindigen.

Dat de SP.A een zekere Tuybens in het parlement heeft zitten verzwijgt hij toch maar netjes

De wet op de collectieve schuldenregeling mag gerust nog verscherpt worden.Een collectieve schuldenregeling moet kunnen opgelegd worden.
Niemand is verplicht te lenen.Zij die teveel lenen,moeten de gevolgen dragen.

Bobbie zullen we maar niet minister van financiën maken want hij beseft werkelijk het belang van de banksector niet voor de economie.Die maatregel van het overnemen van slechte leningen door de overheid is een noodzaak.Zonder kredieten werkt een economie niet.
Die 700 miljard dollar is overigens het bedrag dat maximaal mag besteed worden aan het opkopen van slechte leningen.De bedoeling is natuurlijk dat die leningen uiteindelijk terug verkocht worden als het vertrouwen hersteld is.De nettokost op termijn is dus geen 700 miljard dollar.Men kan zelfs winst maken want die leningen worden natuurlijk niet aan hun nominale waarde gekocht;het zijn tenslotte slechte leningen.Voor de financiële instellingen is er een zware verliespost maar men is er vanaf en men krijgt direct een bedrag cash in handen.

Ik heb weeral veel geleerd uit de eerste 2 postings.

KempensBoerke schreef:Ik heb weeral veel geleerd uit de eerste 2 postings.

Ik enkel uit de tweede.

[quote="wittmann"]Bobbie zullen we maar niet minister van financiën maken want hij beseft werkelijk het belang van de banksector niet voor de economie.Die maatregel van het overnemen van slechte leningen door de overheid is een noodzaak.Zonder kredieten werkt een economie niet.[/quote]
Ik zei niet om de banksector af te schaffen.
Ik zei om bankbedrijven die dergelijke zorgeloze en winstzuchtige smeerlapperij bedrijven met het spaargeld van de mensen te laten failliet gaan. Een dergelijke bedrijfsmentaliteit hoort niet thuis in de economie.
En dit gaat niet over 'kredieten'.
Dit gaat over 'slechte kredieten'.
Geld lenen aan bedrijven en particulieren die nooit in staat zijn om het terug te betalen.
Goede kredieten zijn investeringen die meerwaarde leveren.
De taak van banken is om erover te waken dat de geleende kredieten wel degelijk goed geïnvesteerd zijn.
Tegen die basistaak zo massaal 'foert' zeggen kan niet door de beugel.
Zulke bedrijven moeten verdwijnen uit de markt om plaats te maken voor betere.
[quote="wittmann"]
Die 700 miljard dollar is overigens het bedrag dat maximaal mag besteed worden aan het opkopen van slechte leningen.De bedoeling is natuurlijk dat die leningen uiteindelijk terug verkocht worden als het vertrouwen hersteld is.De nettokost op termijn is dus geen 700 miljard dollar.Men kan zelfs winst maken want die leningen worden natuurlijk niet aan hun nominale waarde gekocht;het zijn tenslotte slechte leningen.Voor de financiële instellingen is er een zware verliespost maar men is er vanaf en men krijgt direct een bedrag cash in handen.[/quote]
'Als het vertrouwen hersteld is'.
Wat een flutvoorwaarde.
Wie gaat die leningen - die slechte kredieten - die niet terug te vorderen bedragen 'kopen'?
Sinterklaas?
Daarbovenop: hoe massaler je die leningen op de markt gooit, hoe minder ze waard zijn.
1 ding heb je wel gelijk: de banken zijn van er lekker vanaf.
De belastingsbetaler wordt verplicht ervoor op te draaien.
En wanneer?
Ze zijn nu niks waard, enkel verliezen.
Alleen sterke economische groei kan die ooit ombuigen naar breakeven laat staan winst.
Het is net het tegendeel: recessie.
En de eruitvolgende versterking (alweer) van de inflatie kan de economie enkel nog dieper in recessie drukken.
Wat is de situatie: een groot aantal mensen die met zware schulden zitten. Die kunnen niet sparen. Er komt dus geen nieuw geld binnen waartegenover economische productie staat. Enkel dat nieuwe, eigenlijk valse, geld.
Tezelfdertijd treden de economieën wereldwijd in recessie. Graydon rapporteert maand na maand nooit geziene aantallen faillissementen in haar geschiedenis. Talloze jobs verdwijnen.
Deze zaken vormen samen die beruchte inflatiespiraal. Nog nooit in de geschiedenis is een economie op een zachte manier uit een dergelijke spiraal ontsnapt. Altijd moest men doorheen periodes van grote miserie en oorlogen gaan.
Waarom zou dat nu anders zijn?
Welintegendeel: nooit hebben overheden zo gemakkelijk geld kunnen bijmaken als nu.
En ze zijn daar volop mee bezig.

Tiens waarom worden de quote tags niet geparsed?