Politicsinfo.be

Een derde vrouwen in de regering? Meer vrouwen in raden van bestuur? Allemaal goed en wel, schrijft Kristl Strubbe , maar zonder kinderopvang zal het niet lukken.

Vrouw zijn is niet gemakkelijk, zeggen ze. Vrouw zijn en werken is zelfs moeilijk. Vrouw zijn, werken en kinderen hebben is ronduit ploeteren. Gelukkig is er één keer per jaar zoiets als Vrouwendag (vorige zaterdag) om ons daaraan te herinneren. Niet dat ik op die dag achter in de tuin een vuurtje stook met mijn beha's. Noch ga ik met een hamer mijn glazen plafond te lijf.

Ik ploeter gewoon door de vroege ochtend. Net zoals gisteren en zoals morgen, trek ik de kinderen propere kleren aan, voed ze cornflakes en papfles, zorg dat ze hun tanden poetsen en de prut uit hun ogen wassen, stop koek en fruit in hun boekentas, zorg ik dat ik er zelf min of meer presentabel uitzie, zet ze elk aan school en crèche af... En voel de tijd pas weer langzamer tikken als ik dan in mijn auto plof. Alsof je twee uur lang je adem hebt ingehouden en nu eindelijk boven water mag komen. Nu alleen nog maar werken. Goddank bestaat er zoiets als kinderopvang. Helaas veel te weinig en op termijn dreigt dat - als we ons beleid niet grondig herbekijken - nog minder te worden.

Ter gelegenheid van die befaamde Vrouwendag wil Miet Smet (CD&V) een derde vrouwen in de regering en wil Kathleen Van Brempt (SP.A) meer vrouwen in raden van bestuur. Cijfers en getuigenissen in de kranten maken mij nochtans één ding duidelijk: dat er vooral werk gemaakt moet worden van kinderopvang. Volgens de federale overheidsdienst Economie gaan 160.000 vrouwen deeltijds werken om voor de kinderen te zorgen. Nog veel meer vrouwen gaan daarom zelfs helemaal niet werken. Amper 8.000 mannen doen hen dat na. Dáár gaapt de kloof.

Vrouwendag zou een gelegenheid kunnen zijn een volgende stap te zetten in de emancipatie van de vrouw, door te focussen op wat voor onze generatie vrouwen het verschil maakt: voldoende, betrouwbare en betaalbare kinderopvang. Zo kunnen we ruimte maken in ons hoofd en in ons leven, om te werken, om belastingen te betalen, om ons te ontwikkelen, om aan politiek te doen. En net daar wordt emancipatie heel concreet. Want de grootste groep thuisblijvende vrouwen is getrouwd met mannen die in het laagste kwart van de inkomens zitten. Goedkope (lees: gesubsidieerde) kinderdagverblijven zitten vol en hebben lange wachtlijsten, zelfstandige kinderdagverblijven zijn voor hen vaak te duur. En dus vallen net zij tussen wal en schip.

Het antwoord van Vlaams minister Steven Vanackere doet mij het ergste vrezen: gewoon acht miljoen euro belastinggeld stoppen in 1.600 extra plaatsen. In Gent en Antwerpen maken schepenen van kinderopvang plannen voor nieuwe stadscrèches, ook al betaald met belastinggeld. Ze doen dat zonder het systeem van gesubsidieerde kinderopvang in vraag te stellen: met belastinggeld kinderdagverblijven bouwen, subsidie geven voor de lonen van de kinderverzorgsters en nog eens een royaal bedrag per kind toestoppen. Dat is geen structurele oplossing en prijst elk privé-initiatief uit de markt.

De zelfstandige kinderdagverblijven moeten opboksen tegen het pak subsidies dat de prijzen kunstmatig laag houdt. Nochtans maken zelfstandige kinderdagverblijven maar liefst de helft van de markt uit. Hoe meer belastinggeld er in de sector wordt gepompt, hoe meer zelfstandige kinderdagverblijven verzuipen, hoe meer plaatsen er verdwijnen, hoe meer belastinggeld er nodig is. Dit is het begin van een neerwaartse spiraal.

In Nederland heeft de regering op tijd aan de noodrem getrokken. Met de 'wet Kinderopvang' is er in 2005 een einde gekomen aan het subsidiëren van kinderdagverblijven. Voortaan speelt bij onze buren alleen de markt. Die bal is aan het rollen gegaan met de oprichting van een Waarborgfonds voor Kinderopvang enkele jaren voordien. Dat Fonds stelt zich bij banken garant voor ondernemers die een lening willen om een kinderdagverblijf te bouwen of uit te breiden. Ze worden met raad en daad bijgestaan door een Kenniscentrum. Het wantrouwen dat eerst bij de banken heerste is omgeslagen in enthousiasme en nu worden er zelfs kortingen gegeven. Het aantal kinderopvangplaatsen is er in tien jaar tijd verdubbeld. Door de werking van de markt zijn de prijzen niet gestegen en getuigen de inspectierapporten van kwaliteit, vernieuwende infrastructuur en pedagogische aanpak.

De dagprijzen worden voor een derde betaald door de overheid, voor een derde door de ouders en voor een derde door de werkgevers. Bij kansarme ouders past de overheid wat bij zodat het ook voor hen loont om te gaan werken. Maar de spil is de kinderopvangondernemer en de markt bepaalt de prijs.

In Vlaanderen zijn al die nieuwe stadscrèches op korte termijn dan wel een doekje voor het bloeden, maar op lange termijn schiet de sector zich in de voet. Een waarborgfonds kan die neerwaartse spiraal stoppen. Een systeem van opvangcheques kan kansarme ouders helpen om de dagprijs te betalen. Zo komt ons belastinggeld zonder omwegen en uitsluitend terecht bij wie dit het hardst nodig heeft.

Een voorzichtig begin is gemaakt. Zo heeft Mechelen bij het opmaken van de begroting voor 2008 beslist om zo'n waarborgfonds in het leven te roepen. In de gemeenteraden van Gent en Antwerpen hebben Open VLD-ers Sami Souguir en Annick De Ridder dat ook voorgesteld. Laat zo'n Vrouwendag geen klaagmuur zijn voor ploetermoeders maar een aanzet om het verschil te maken.

Kristl Strubbe is Schepen van Financiën in Mechelen (Open VLD)

Ze heeft gelijk en ze is een stukje mooier dan Caroline

Man zijn is niet gemakkelijk, zeggen ze. Man zijn en werken is zelfs moeilijk. Man zijn, werken en kinderen hebben is ronduit ploeteren.

Gelukkig is er één keer per jaar zoiets als Vrouwendag ...

Blauwvoet schreef::roll:

Man zijn is niet gemakkelijk, zeggen ze. Man zijn en werken is zelfs moeilijk. Man zijn, werken en kinderen hebben is ronduit ploeteren.

Gelukkig is er één keer per jaar zoiets als Vrouwendag ...

En dat is al meer dan genoeg

antisocialistisch schreef:Ze heeft gelijk en ze is een stukje mooier dan Caroline

Ze heeft ongelijk en het was te verwachten dat zuk crimineel voorstel van een VLD'er kwam

punt 1 een vrouw wordt in de huidige maatschappij als het ware verplicht om te gaan werken.

punt 2 niet gesusidieerde kinderopvang is onbetaalbaar voor een gewone arbeidersvrouw, want dan schiet ze er geld bij in

punt 3 Een ziek kind wordt niet opgevangen en tijdens de schoolvakanties sluiten de meeste kinderopvans ook de helft van de tijd.

punt 4 de helft van die privékinderdagopvang is ronduit te wantrouwen.

punt 5 wanneer wordt er eindelijk eens werk gemaakt van een opvoedersloon voor een ouder die beslist zijn kinderen zelf op te voeden

Het is inderdaad krankzinnig.
Een vrouw die in een creche werkt is geëmancipeerd.
Een vrouw die thuis haar eigen kinderen verzorgt niet.

Een vrouw die als kuisvrouw ergens werkt is geëmancipeerd.
Doe je datzelfde werk in je eigen woning ben je het niet.
Was en strijk je zelf thuis ...het is niets waard.
Doe je dat in loondienst in een wasserij van 8 tot 4 ben je goed bezig volgens deze dolle (of is het domme) mina's.

De Bomma die de kleinkinderen moet opvangen is niet, maar de bomma die buitenshuis werkt is wél geemancipeerd.
Alsof Bompa daar ook geen aandeel in heeft in beide gevallen !

In tegenstelling tot een aantal vrouwen hebben de mannen in de praktijk OOK helemaal geen keuze: Zij moeten meestal werken punt uit.
Mensen werken toch voor het geld ?

Vrouwenbewegingen schetsen het gegeven echter allemaal nogal simpel.
"Carriere en zelfontplooiing" zijn termen die ze ivm de emancipatie te pas en te onpas gebruiken om "de vrouw" (voor zover die bestaat) een slachtofferrol op te kleven.

Als men over carriere spreekt hebben mannen die zich om hun gezin bekommeren, evengoed een aantal zaken af te wegen voor ze die stap nemen.
Alsof "carriere maken" geen nadelen maar enkel voordelen oplevert en dit voor mannen én vrouwen maar dat ziet Strubbe natuurlijk niet.
Haar standpunt heeft enkel met MEER geld te maken of met financiële onafhankelijkheid om uiteenlopende redenen.

Een overgroot deel van de mensen, mannen én vrouwen, zijn aan het werk in een job waar ze "hun uren kloppen" en vooral ook de klok in het oog houden om hun jas op tijd te kunnen aantrekken...

Een hele dag aan de band staan in een koekjesfabriek of autoassemblagebedrijf, in een kliniek pampers verversen, beerputten leegzuigen of postbode spelen, parkeerwachter, bakkersgast, winkelverkoper enz. kortom alle beroepen waar je geen artistieke of scheppende taak uitoefent zijn toch weinig tot de verbeelding sprekende jobs. Niet ?

Doen alsof de meerderheid van de bevolking werkt "om zich te ontplooien" is in feite zever verkopen.

Enfin. dat ze allemaal hun plan trekken.

Echte emancipatie is volgens mij als vrouw kiezen om in deze tijd zélf je kinderen op te voeden en een beschikbare moeder te zijn. Voor (dus vanaf de geboorte tot 3 jaar)en na schooltijd horen kinderen lekker thuis te zijn, bij mama of papa. Oma's en opa's zijn er om in het weekend te bezoeken en pannekoeken mee te eten en crèches zijn opvangvoorzieningen voor noodgevallen. We hebben allemaal de vrije keuze, al is het voor sommigen erg moeilijk om rond te komen met 1 inkomen. Toch ken ik genoeg vrouwen (ook alleenstaande) die het aandurven en die het bewust met minder materiële welstand doen. Geloof mij, ze zijn niet minder ontplooid dan vele vrouwen die zichzelf achternahollen tussen job, crèche, school en kookpotten.