Politicsinfo.be

N-VA-Kamerlid Sarah Smeyers ondervroeg minister van Financiën Didier Reynders voor de vierde keer op rij over de gebrekkige werking van de Dienst voor Alimentatievorderingen (DAVO), die in 2005 door de Paarse regering is opgericht. Deze dienst schiet onderhoudsgelden voor aan mensen met een lager inkomen en probeert die nadien terug te vorderen van de onderhoudsplichtigen. Blijkbaar heeft de DAVO sinds haar oprichting nog maar 14% van de uitbetaalde voorschotten kunnen recupereren, terwijl een vergelijkbare dienst in Nederland erin slaagt om tot 80% van de onderhoudsplichtige wanbetalers te doen betalen.

Bovendien kan minister Reynders niet eens de nodige cijfers voorleggen om de oorzaken van deze povere cijfers te onderzoeken. Zo kan de DAVO niet antwoorden op de vraag naar een uitsplitsing van de onderhoudsplichtige wanbetalers volgens hun sociaal statuut (werkloos, zelfstandig, gedomicilieerd in het buitenland enz.). Evenmin zijn er cijfers over de terugvorderingsinspanningen en –resultaten per DAVO-kantoor of per gewest.

Sarah Smeyers: “Het is bijvoorbeeld begrijpelijk dat de DAVO meer voorschotten uitkeert in Franstalig België (nu 17 miljoen euro tegenover 11 miljoen euro voor Vlaanderen), wegens het lagere gemiddelde inkomen aldaar. Daar zou echter tegenover moeten staan dat er ook relatief meer inspanningen worden geleverd voor de terugvordering. Het totale gebrek aan cijfers maakt het echter onmogelijk om dit te controleren. Net als in zijn antwoord over de gebrekkige Belgische verkeersboetestatistieken verwees minister Reynders naar het binnen Financiën lopende ICT-project Steamer met het oog op beterschap. Ik ga dit in elk geval op de voet opvolgen.”

Tot slot is het ook bizar dat minister Reynders zonder verpinken beweert ook de cijfers over de werkingskosten van de DAVO niet te kunnen verstrekken. “Hoe kan de minister dan een kosten-baten-analyse van de DAVO maken?”, aldus Sarah Smeyers.

Het idee van een “rekening-courant” per belastingplichtige zou een groot deel van het probleem kunnen oplossen en op de koop toe een grote administratieve vereenvoudiging betekenen. Schulden uit personenbelasting, BTW, verkeersboetes en onderhoudsvoorschotten moeten nu afzonderlijk worden ingevorderd, terwijl dit gecoördineerd zou kunnen gebeuren via het systeem van de rekening-courant.


Sarah Smeyers
N-VA Kamerlid

Vijf jaar DAVO

De Dienst voor Alimentatievorderingen bestaat vijf jaar. Geen reden om te vieren inderdaad, als wij daarbij vernemen, dat in die vijf jaren slechts 14 % van de achterstallige alimentaties gerecupereerd werd (in Nederland 80 %).

Kamerlid Sarah Smeyers pleit terecht voor een aantal remedies. Naar mijn mening ontbreekt daarbij echter een belangrijk punt.

Namelijk een in het vonnis opgelegde procedure, waardoor DAVO van rechtswege onmiddellijk controle krijgt over de bronnen van inkomsten van de betrokkene, zodat deze, dan niet en ook later niet, zonder meer kan verklaren over geen of niet genoeg inkomsten te beschikken.

De particulier, die recht heeft op die alimentatie, heeft minder mogelijkheden dan een openbare dienst om de bronnen van inkomsten te achterhalen. Hij wordt zo beveiligd tegen niet-betaling van de alimentatie en tegen de vermindering ervan tot DAVO-voorschotten. Hij wordt ook ontslagen van de administratieve rompslomp en bevrijd van de neerhalende stress.

Karel Vangenechten

Gewoon uit nieuwsgierigheid: is Sarah overgelopen naar de tsjeven? Of heeft ze heimwee naar het kartel?

Het was mij ook opgevallen dat zij nog onder CD&v staat.

Karel Vangenechten schreef:Vijf jaar DAVO

De Dienst voor Alimentatievorderingen bestaat vijf jaar. Geen reden om te vieren inderdaad, als wij daarbij vernemen, dat in die vijf jaren slechts 14 % van de achterstallige alimentaties gerecupereerd werd (in Nederland 80 %).

Kamerlid Sarah Smeyers pleit terecht voor een aantal remedies. Naar mijn mening ontbreekt daarbij echter een belangrijk punt.

Namelijk een in het vonnis opgelegde procedure, waardoor DAVO van rechtswege onmiddellijk controle krijgt over de bronnen van inkomsten van de betrokkene, zodat deze, dan niet en ook later niet, zonder meer kan verklaren over geen of niet genoeg inkomsten te beschikken.

De particulier, die recht heeft op die alimentatie, heeft minder mogelijkheden dan een openbare dienst om de bronnen van inkomsten te achterhalen. Hij wordt zo beveiligd tegen niet-betaling van de alimentatie en tegen de vermindering ervan tot DAVO-voorschotten. Hij wordt ook ontslagen van de administratieve rompslomp en bevrijd van de neerhalende stress.

Karel Vangenechten

Flauwekul natuurlijk.
Van een kei is geweten dat je er het vel niet van kan afstropen.
Als ik hoor wat sommigen moeten betalen aan hun ex !
Scheiden = de bedelstaf voor velen.
Als elke euro boven een bepaald plafond wordt afgenomen ben je gek om nog te gaan werken voor meer.
In al die gevallen vist men achter het net natuurlijk, gezwegen van zij die hun biezen pakken en de wijde wereld intrekken.

Deze persoon heeft duidelijk nog nooit alimentatie betaald dit kan gemakkelijk tot de helft van een eenpersoons inkomen opslokken tot de periode dat de kinderen 18 jaar zijn en afhankelijk van de bedongen regeling zelfs nog veel langer.
Mijn vraag is dan "Hoe kan je alimentatie terugvorderen van een laag inkomen tijdens deze periode?"...Niet! zeker niet in de totale omvang...
Daarom stel ik voor: Dat beide betrokken personen bij scheiding een persoonlijke lening openen bij de staat of gemeenschap waar door elk gelijk (of volgens de rechter verdeeld) in wordt afbetaald een bedrag voldoende om zelfs een hogere alimentatie te dekken die alleen voor kinder, opvoeding en benodigdheden (maandelijks te bewijzen door de gebruiker)en doeleinden kan worden gebruikt.
Dan kunnen beide af te betalen op zeer lange termijn, heeft de betaler de garantie dat het naar het kind gaat,over de looptijd en de draagbaarheid + kan zo'n lening zelfs in bepaalde gevallen vroegtijdig worden afgelost
Zo kan men perfect terugvorderen bij nalatigheid, aan beide zijden...wat overblijft of niet verantwoord kan worden als uitgaven gaat op 18jarige of 21 jarige leeftijd naar het kind....en de verantwoordelijkheid is terug gelijk gedeeld over de twee ex partners...+ het kind is beschermd.

Of tracht men te insinueren dat iedere alimentatie-wanbetaler dit opzettelijk doet...