Politicsinfo.be

“De enige wijsheid die het zomerreces de Open VLD heeft opgeleverd is het besef dat ze bereid zijn de 15 maanden durende schertsvertoning nog een tijdje te rekken.” Dat zegt Jean-Marie Dedecker, voorzitter van Lijst Dedecker (LDD). Hij reageert hiermee op de uitspraken van minister Karel De Gucht die stelt dat er zeker geen staatshervorming gerealiseerd zal worden voor de verkiezingen van 2009. Open VLD voorzitter Bart Somers wil zelfs dat de communautaire gesprekken naar de achtergrond verdwijnen.

Dedecker: “Somers gebruikt om de twee zinnen het woord 'de mensen'. Maar hij is helemaal niet bezig met 'de mensen'. Hij is alleen maar bezig met de vraag hoe de Open VLD in deze regering zijn ministerposten veilig kan stellen. Daarvoor mag zelfs de dringende en noodzakelijke staatshervorming eindeloos vooruit geschoven worden.”

Grote woorden zonder gevolg

De Open VLD gebruikt deze keer de opmaak van de begroting 2009 als excuus om deze regering voort te zetten zonder een noodzakelijke staatshervorming. Dat is echter niet meer dan een schaamlapje om hun gebroken verkiezingsbeloftes te verbergen.

Dedecker: “Iedereen beseft dat er geen toekomstgericht sociaal-economisch beleid gevoerd kan worden zónder staatshervorming. Maandenlang heeft de Open VLD dat ook verkondigd. Dewael, Somers, De Gucht – ze hebben allemaal stoere verklaringen afgelegd dat een staatshervorming dringend en noodzakelijk was. Geen voortzetting van deze regering zonder staatshervorming, zeiden ze. Maar nu hebben ze hun strategie gewijzigd en willen ze de bevolking zand in de ogen strooien om hun eigen vel te redden.”

De schaamte voorbij

De Gucht stelde in het interview ook dat een staatshervorming de nodige tijd gaat vragen.

Dedecker: “De bevolking heeft hen al die tijd gegeven. Vijftien maanden, namelijk. Vijftien maanden waarin er niks is gebeurd behalve eindeloos gepalaver zonder ook maar één verkiezingsbelofte te realiseren. En dan durft men nu beweren dat men tijd nodig heeft. Dat is voorbij elke schaamtegrens.”

Voor LDD moet er nu een einde gemaakt worden aan deze politieke schertsvertoning.

“Het wordt tijd dat de politici van de Vlaamse meerderheidspartijen hun eigen onmacht onderkennen. Alleen al uit respect voor een bevolking die al 15 maanden gegijzeld wordt door onmachtige politici en een onmachtige regering moeten ze nieuwe verkiezingen organiseren,” besluit Dedecker.

Jean-Marie Dedecker

Laten we het zeggen zoals het is: deze tekst is eerste klas.
Als we DD eens konden vertrouwen?
En hoe kan JM nog 'begicain' blijven?

Magna Carta schreef:Laten we het zeggen zoals het is: deze tekst is eerste klas.
Als we DD eens konden vertrouwen?
En hoe kan JM nog 'begicain' blijven?

Helaas, we kunnen hem niet vertrouwen Wedden dat hij al naar Dewever heeft gebeld voor een kartelleke

Hij is een etter uit de oppositie en TOCH krijgt ie steeds podium.

Hoe komt dat? Waarom krijgt ie méér podium dan Vlaams Belang? Anders gesteld: waarom wordt ie steevast op koffie uitgenodigd en Vlaams Belang enkel als er kan op geklopt worden?

Simpel: iedere politicus maar ook wakkere burger weet dat ie z'n kar zal draaien voor het peluche. Hij is NIET GEVAARLIJK, zoals het een (ex-)VLD'er betaamt.

KempensBoerke schreef:Hij is een etter uit de oppositie en TOCH krijgt ie steeds podium.

Hoe komt dat? Waarom krijgt ie méér podium dan Vlaams Belang

21.09.2008 12.13u - “Bijna alle partijen roepen om meer Vlaanderen. Maar ik hoor niemand zeggen welk soort Vlaanderen dat dan wel moet zijn. (…) Ik zie nergens, in Vlaanderen noch in Wallonië, een concreet, constructief maatschappijproject. En misschien is dat wel de meest fundamentele reden waarom dit land niet rijp is om te splitsen.” Dat stelde Jan Callebaut, reclameman en ‘spindoctor’ van CD&V, vorige week in een interview met De Standaard (13 september). Enkele vooraanstaande Vlamingen – waaronder Eric Verhulst van de socio-economische denktank ‘WorkForAll’ – schreven daarop een vrije tribune met hun visie op hoe een en ander er zou moeten uitzien. “Kijk naar Zwitserland,” zo klonk het bij de auteurs (De Standaard, 16 september).

Ook het Vlaams Belang droeg zijn steentje bij tot de opiniestrijd over ‘wat voor een Vlaanderen willen we?’. Partijvoorzitter Bruno Valkeniers bezorgde De Standaard een goed onderbouwd opiniestuk met als titel ‘naar een vernieuwende Vlaamse democratie’. Daarin werd de visie van het Vlaams Belang omstandig uiteen gezet. Alleen… het opiniestuk van Valkeniers werd door De Standaard uiteindelijk niet gepubliceerd.

"Ze doen niets en staan te roepen langs de kant" zeggen ze dan ...


Naar een vernieuwende Vlaamse democratie


Zwitserland is een goed model voor Vlaanderen, niet voor België. Het Belgische model is in
last omdat verschillende ziekten acute verschijnselen beginnen te vertonen. Sprekende
voorbeelden zijn de schrikbarend hoge Waalse en Brusselse werkloosheid, de snel
verslechterende Belgische concurrentiepositie, het structurele begrotingstekort en de
dalende koopkracht. De incubatieperiode van een rigide arbeidsmarkt, internationaal
concurrentieverlies en budgettaire ontsporingen zijn duidelijk voorbij. Er is nood aan een
drastische kuur. Een Zwitsers medicijn voor België is evenwel een pleister op een houten
been. En zoals Belgische staatshervormingen hebben bewezen: weinig kordate
heelmeesters kunnen etterende wonden maken. Zoals BHV. Wil je het deugdelijke
Zwitserse samenlevingsmodel geen oneer aandoen, dan kan alleen Vlaanderen het in
praktijk brengen. De reden is eenvoudig: het Zwitsers model van subsidiariteit en
participatieve democratie kent de elitaire consensus niet of nauwelijks. Het pakt
maatschappelijke vraagstukken bij de wortel aan en vermijdt het ‘kurieren am Symptom.’
Het is heel wat vooruitstrevender om te spreken over de toekomst van onze Europese
gewesten, de Lage Landen of zelfs de oude Benelux dan om nog tijd te verspillen aan het
redden van België. Het redden van België betekent het bestendigen van elites die
gemeenschappelijke welvaartscreatie hebben afgeremd door Vlamingen en Walen tegen
elkaar uit te spelen. Vanuit Brussel blonk men decennia uit in de beproefde strategie tijdens
de nadagen van het Romeinse Rijk: verdeel en heers. Maar de kruik gaat maar zolang te
water tot ze barst. Stel dat België verdwijnt en er twee nieuwe staten ‐ Vlaanderen en
Wallonië ‐ de huidige Belgische federatie vervangen. Het zou een hele omwenteling zijn in
Noord‐West‐Europa, maar Wallonië zal niet plots aan de andere kant van de wereld liggen.
Het zal nog steeds grenzen aan Vlaanderen, net zoals België na zijn afscheuring in 1830
ermee moest leren leven dat ergens benoorden Antwerpen er nog steeds zoiets begon als
Nederland.
In het licht van de uitdijende institutionele malaise is Vlaamse onafhankelijkheid een
volmaakt logisch alternatief. Het volgt haast als vanzelfsprekend uit de evolutie van de
acuut verslechterende communautaire verhoudingen sinds voorjaar 2007. Vlaamse
staatsvorming is als dusdanig geen revolutionair gebeuren meer maar rijpt steeds meer in
de geest van de brede Vlaamse bevolking. Het zou jammer zijn om de boot te missen die
onmiddellijk na de Vlaamse onafhankelijkheid het ruime sop kiest. Vlaamse soevereiniteit
geeft ons immers de kans op een ingrijpende manier ’s lands bestuur te vernieuwen, om de
democratie te verdiepen en om het fiscaal stelsel te hervormen. Geen
paleizenbestormende revolutie dus, maar wel revolutionaire moderniseringen, die in België
nooit mogelijk zullen zijn door de consensus van maatschappelijke elites op het allerhoogste
niveau. Die consensus bestaan vandaag enkel ten behoeve van machtsbestendiging, en niét
ten bate van het algemeen Vlaams of Waals belang.
Een Vlaamse staat kan zich het Zwitsers model eigen maken. Zwitserland is heterogeen,
maar het is niet bipolair zoals België. België reduceert het omgaan met heterogeniteit tot
een machtsspel tussen Vlaanderen en Franstalig België, waarbij de Vlamingen extra
bevoegdheden slechts kunnen afkopen met geld voor armlastig Brussel en Wallonië. De
elitaire consensus staat of valt met het behoud van de Belgische bipolariteit. Een Vlaamse
staat zal daarentegen op een participatieve wijze zijn heterogeniteit in goede banen kunnen
leiden en doen bijdragen aan de creatie van welvaart. Subsidiariteit en meer rechtstreekse
democratie zijn hier naar Zwitsers model sleutelwoorden. Een grondige bestuurlijke
herindeling en een fiscale hervorming en daardoor sociaal‐economische stimuli voor meer
welvaart en welzijn voor iedereen maken deel uit van het Vlaamse
onafhankelijkheidsproces. Eenmaal een modern Vlaanderen zijn plaats in Noord‐West‐
Europa assertief opeisen zal, kan en zal het blijvend de hand uitsteken in solidariteit naar de
buurlanden en op een effectieve en efficiënte wijze hulpbehoevende volkeren mee op weg
helpen naar hun welvaart en welzijn, in respect voor elkaars eigenheid en cultuur. Dat is het
Vlaanderen dat wij willen.
Bruno Valkeniers
Voorzitter Vlaams Belang