door Abramis op wo 14 dec 2011, 13:06
Nogmaals : de manier waarop hij de dingen zegt, leidt de aandacht af van wàt hij zegt.
Even op een rijtje zetten :
- Hij nagelt Dehaene aan het kruis, en verwijt hem groteske misdaden tegenover de bevolking. Geef hem eens ongelijk ? Mij maak je niet wijs dat een dossiervreter als Dehaene geen correcte inschatting kon maken van de toestand van Dexia. Dat wij daar met zijn allen voor bloeden, en nog zullen bloeden, staat vast.
- Wat hij zegt over Freya VDB zal inderdaad bij het haar getrokken zijn, maar als we zien op welke manier haar vader in het leven staat, dan lijkt het wel alsof het socialisme zijn levenslange aartsvijand belichaamt. Het zal hem zeker niet ongelegen komen dat zijn dochter vanuit de politiek zijn zakelijke belangen kan ondersteunen. De kern van waarheid in wat Hoeyberghs hier zegt is dubbel : hij klaag enerzijds de politieke dynastieën aan (die nog maar weinig met democratie te maken hebben, aangezien de kindjes-van regelrechts naar verkiesbare plaatsen worden gekatapulteerd), en klaagt tegelijkertijd de levenswandel van de Vandenbossches aan. Terecht. De oude heeft recentelijk heel duidelijk zijn ware aard laten zien, en ook het beleid van de jongste staat vandaag in de kranten geëtaleerd. De groenestroomcertificaten gaan ons nog héél veel geld kosten. Kortzichtig, ondoordacht beleid is dat. Op de kap van de werkmens, het zogenaamde doelpubliek van de "rode sossen".
- Opnieuw overdrijft hij grotesk in zijn bewoordingen, maar niemand kan ontkennen dat de Limburgse SPA een wespennest is waar corruptie en belangenvermenging welig tieren. Onlangs stond in Humo (een gratis promo-exemplaar, want ik zou aan dat boekje geen euro willen uitgeven) een lang artikel over de carrière van Stevaert. Humo is nu niet bepaald een rechts blaadje, maar het hele artikel ademde de onversneden mafia-sfeer uit.
Wat de binnenlandse politiek betreft zijn dat allemaal straffe verwoordingen van reële zaken.
Maar bon, die communicatiestijl kunnen we inderdaad missen als kiespijn. True enough.
Maar ik blijf erbij dat een Jef Hoeyberghs mij nog geen schade berokkend heeft, en Stevaert wel (het verhaaltje van de groenetsroomcertificaten alleen al volstaat, want ook daar had Robert Stevaert een stevige vinger in de pap). Als ik moet kiezen tussen die twee, dan twijfel ik geen seconde. Geef mij maar Hoeyberghs, ondanks alles.