Politicsinfo.be

Alles moet kunnen, maar moet daarom alles ook? Waarom moet de kerststal roze geschilderd worden en waarom moeten twee Jozeffen, boven het roze kindeke Jezus gebogen, elkaar verliefd in de ogen kijken? En waarom die twee potteuze Maria's, die de handen niet van elkaar af kunnen houden? Heeft dat iets met homo-emancipatie te maken? Ik zou het eerder homo-ridiculisering noemen.
Je zou denken dat mensen die zich wegens hun seksuele voorkeur hebben moeten bevrijden van de verwachtingen van de familie en samenleving, daarna ook vrije mensen zouden blijven. Ik heb nooit begrepen dat homoseksuelen hun zelf veroverde vrijheid onmiddellijk weer willen inruilen voor homoclichés in een homogetto.

Ik kon als adolescent met homoseksuele gevoelens nooit een voorbeeld in de media vinden van een normale homo, iemand met wie ik me wilde identificeren, een normale kerel die voor zijn gevoelens uitkwam zonder in de eerste plaats homoseksueel te zijn. Alle bekende homo's leken een nichterig rolletje te spelen. Ik wilde niet zo zijn en hield mijn gevoelens daarom nog lang voor de buitenwereld verborgen.

Wat heeft die roze kerstmarkt in Amsterdam in godsnaam voor zin behalve dat het clichébevestigend is, ongeïnspireerd en bloedirritant? Het doel van Pink Christmas is Amsterdam opnieuw op de kaart te zetten als gay capital. Het is ontstaan vanuit de gedachte dat er in de wintermaanden in Amsterdam te weinig valt te beleven voor homo's en lesbo's. Wat een belachelijk idee. Kunnen die alleen maar aan hun trekken komen in een kerststal met leatherboys en travestieten?

Pink Christmas-organisator Frank van Dalen heeft zich met een 'godslasterlijke kerststal' de woede op de hals gehaald van christelijke organisaties en talrijke niet-christelijke homo's. Hij wil met zijn evenementen 'homoseksualiteit zichtbaar maken'. Het enige wat hij zichtbaar maakt, is een bepaald soort homoseksualiteit waarmee de meeste homo's tegen wil en dank geïdentificeerd worden. Ik moet vaak aan overaccepterende hetero's duidelijk maken dat ik niet fulltime met een kwast de wereld roze verf. Al die gillende bodybuilders op praalwagens tijdens de Gay Pride stigmatiseren de homo's die zich niet willen opsluiten in een exclusieve homowereld en op zoek zijn naar normaliteit.

Van Dalen: 'Ik ken de klachten. We zouden provoceren: doe toch normaal, wordt ons gezegd. Bedoeld wordt dan dat we toch vooral heel erg hetero moeten doen. Want helaas is het nog steeds zo dat homo's en lesbo's alleen worden getolereerd zolang hun seksualiteit niet zichtbaar is.' Los je dat op door in nichterige clichés te vervallen? Het enige wat je door dit soort carnavaleske acties bewerkstelligt, is dat homo's alleen maar geaccepteerd worden als ze zich als dwaze clowns gedragen. Homo's die niet sterk in hun schoenen staan, vervallen al te makkelijk in dit clichégedrag en ruilen de ene onvrije wereld voor de andere in.

Van Dalen vergelijkt zijn kerstshow met het multiculturele Kwakoefestival in de Amsterdamse Bijlmer en het Caribisch carnaval in Rotterdam. Help je de homo's door ze door middel van folkloristsiche kitch te stigmatiseren?

Ik vind de twee Jozeffen niet kwetsend omdat het een kerstverhaal verbastert, maar ik vind ze wel stomvervelend omdat het beeld van homo's ermee wordt aangetast. Ze worden ermee geïnfantiliseerd en dom gemaakt.

Alsof ze zich niet kunnen identificeren met een vader en een moeder en een kind in een kribbe? Is dat soms niet universeel genoeg? Iedere homo heeft een vader en een moeder gehad en iedere homo was ooit een baby in wikkels. Kerstfeest gaat over menswording, over zijn wie je bent, iedere man en vrouw, welke huidskleur of seksuele voorkeur moet zich met een vader, moeder en kind kunnen identificeren.

Het moedwillige provoceren met clichés is de tweede natuur geworden van de meeste homobewegingen. Zonder zijn ze waarschijnlijk bang te veel te normaliseren en zichzelf overbodig te maken. Het is al even zielig als hardnekkige feministes die nog steeds roepen dat het mannelijk geslacht lijkt op een gevaarlijk mes. Echte emancipatie is jezelf te kunnen zijn zonder dat altijd van de daken te hoeven schreeuwen. De homobeweging heeft dat door jarenlang vechten en ludieke acties voor jongere generaties mogelijk gemaakt, misschien moeten ze zich opnieuw bezinnen over de voortaan te volgen methode. Ik hou van mannen en vrouwen - hetero of homo - die zichzelf niet in getto's ophouden of zichzelf stroomlijnen naar opgelegde codes. Mensen die op zoek zijn naar hun authenticiteit en onafhankelijkheid en anderen daar niet per se mee lastig hoeven te vallen.

Oscar Van den Boogaard is schrijver.
Deze tekst werd gepubliceerd met uitdrukkelijke toestemming van de auteur.