Ik lees zo'n beetje hier en daar hoe mensen tegen het sociaal-economisch programma van de N-VA aankijken.
Ultraliberaal, lees ik soms. Blauwer dan de vLD ook. Dewever als handpop van de werkgevers, en als judas van de werknemers. Uiteraard komen die verwijten steevast uit de hoeken waar de klappen vallen. Lezersbrieven in tijdschriften en kranten die deze toon hanteren eindigen meestal met "ik blijf voor het origineel kiezen, en dat is het VB". Op zo'n momenten stel ik mij dan de vraag of het VB het wel fijn vindt om gezien te worden als het origineel van een ultraliberale partij, maar soit... De andere helft van de kritieken komt doorgaans vanuit het diametraal tegengestelde kamp waar men meestal op theatrale wijze afsluit met een onnozelheid à la "L'union fait la force" en ondertekenen met "Fiere Belg" of iets in dien aard. Vanuit die hoek komen ook wel eens vergelijkingen met de man met het snorretje van weleer, die dus blijkbaar ook een ultraliberaal was, zo blijkt nu.
Sommige van die kritieken kan ik nog enigszins volgen. Wat Dewever op sociaal-economisch vlak wil forceren leunt inderdaad erg dicht aan bij wat de vLD najaagt. Op zich is dat inderdaad geen compliment. Waar de meesten lijken voorbij te kijken is dat Dewever en co het plaatje ruimer schijnen te zien dan de vLD. Waar de vLD in de eerste plaats streeft naar een versterking van het patronaat in eigen land, lijkt de N-VA vooral te streven naar een sterk Vlaanderen dat zijn plaats naast het machtige Duitsland moet kunnen innemen. Merkel-land is de locomotief van Europa, en heeft daarvoor gesaneerd. Zwaar gesaneerd. En die saneringen vallen op, en lijken vreselijk negatief. Géén automatische indexering meer, om maar een voorbeeld te noemen. Van dat idee gaat de modale werkmens spontaan over zijn nek, angstbeden prevelend over dalende koopkracht en economische zelfmoord.
Maar toch... Het is geen korte-termijn-verhaal. Integendeel. We gaan met zijn allen bloeden. Onvermijdelijk. En met het regeerakkoord dat nu voorligt zijn het weeral de verkeerden die het bloed van onder de nagels gehaald wordt. De middenklasse betaalt. Die moet eruit volgens de paarse logica. De blauwen ontfermen zich over de rijken door hen zoveel mogelijk uit de wind te zetten, en de roden binden hun electoraat door geld van de middenklasse af te romen en te versluizen naar de onderlaag van de maatschappij, waar zich - zonder te willen veralgemenen - toch een belangrijke hoeveelheid profitariaat in de schaduwen schuil houdt. Of zoals een lezersbrief het verwoordde : "De werkende middenklasse moet betalen. De gemakzuchtige onderlaag wordt beloond. De rijken moeten een kruimel inleveren."
Zou het met de N-VA anders geweest zijn ? Nee. Het zou niet ànders geweest zijn. Het zou helemaal NIET geweest zijn. Het is immers overduidelijk dat de andere Vlaamse partijen nog liever doodvielen dan de PS te dumpen in het voordeel van de man die hen zoveel pijn had gedaan in de stembus, en dus ook in de partijkas.
Maar stél dat de N-VA wél haar stempel had kunnen drukken, wat dan ? Tja, eerlijk is eerlijk, he... Volgens mij zouden de vakbonden nu dan net zo goed - en misschien zelfs nog massaler en heftiger - op straat zijn gekomen. Of dat goed of slecht is laat ik in het midden. En dan zouden de mannen van Unizo en Voka vermoedelijk nog net dat ietsje vuriger tegengas hebben gegeven tegen de stakingswoede. Noodgedwongen zou er inderdaad een groot aantal onpopulaire maatregelen door geduwd zijn. Afschaffing van de index zou zonder PS aan tafel wél bespreekbaar zijn geweest. Uitdovende werkloosheidsuitkeringen ook. En de pensioenen zouden uiteraard ook in het vizier zijn gekomen. Zeker in Walenland zouden deze maatregelen tot algemene volkswoede hebben geleid, en wie weet, misschien wel de spontane implosie van la belziek hebben veroorzaakt, vanuit de basis, vanuit Charleroi, Luik en Bruxelles. Het is nu eenmaal een feit dat élk van deze maatregelen veel harder zou aankomen in Wallonië en Brussel, dan in Vlaanderen. Uit de hangmat geschopt worden kan een pijnlijke landing op Moeder Aarde tot gevolg hebben.
En jazeker, het zou ook hier bij ons pijn doen. Maar eerlijk gezegd... ik bloed liever nu voor een goede zaak, dan me later schuldig te moeten voelen tegenover mijne junior omdat ik zijn toekomst wetens willens verder heb gehypothekeerd.
Anders gezegd : ik zou het ervoor over hebben om "op zijn N-VAas" in te leveren aan welvaart binnen de logica dat die inlevering een investering in de toekomst is. Het terugdringen van de staatsschuld is noodzakelijk, niet alleen voor belgië (tot nader order) maar vanzelfsprekend ook voor Vlaanderen.
En laat ons wel wezen : wie is er beter af ? Wij, die om en bij de 50 % belastingen afgehouden worden nog vóór er struikrovers zoals de BTW zelfs nog maar in de buurt kunnen komen, waarna we om de zoveel tijd gesust worden met een indexeringske waar de rijken véél en de armen nauwelijks beter van worden ? Of die arme Duitser die zonder indexering door het leven moet, maar in ruil een pak minder belastingen op zijn wedde afdraagt ? Wat mij betreft is de keuze voor de hand liggend : ik wil grààg minder verdienen als dat op termijn betekent dat men minder van mijn loon afpakt nog voor ik het in handen krijg. Hetgene wat telt is nog altijd dàt wat je netto in handen hebt na alle terroristische aanslagen van overheidswege. En me dunkt dat Duitsers daar nu de vruchten van plukken.
Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat Duitsland geen problemen meer kent. Het herstel is nog bezig, er is nog steeds een hoge werkloosheid, en de money drain naar de voormalige DDR blijft een binnenlands probleem, maar desondanks hebben die moffen het hem toch maar weer gelapt om de kop van het peloton terug te grijpen binnen Europa, nietwaar ?
Als ik mag kiezen tussen de Griekenlandroute van de socialisten of de Duitslandroute van Dewever... doe mij dan maar die laatste. Mét mayonnaise en een boulette special, aub.






Nieuws