Politicsinfo.be

Uitgerekend op de dag van de talen vond de Vlaamse minister van Onderwijs het nodig om het Frans als tweede landstaal bij Vlaamse leerlingen een bank achteruit te schuiven. Als het van Pascal Smet afhangt, wordt het Frans letterlijk en figuurlijk een derderangstaal ten voordele van het Engels. Niet enkel als Brussels minister, maar ook als inwoner van een meertalig land heb ik steeds ervaren hoe belangrijk het is om zowel het Nederlands als het Frans goed te beheersen. Een Vlaamse leerling die vlot Frans spreekt, zal bijvoorbeeld ook een wereldtaal als Spaans sneller onder de knie hebben. En een Franstalige die van jongs af aan Nederlands heeft geleerd, zal later ook minder problemen hebben met Engels of Duits. Een taal als venster op de wereld dus.

Ik was dan ook gechoqueerd dat net een Brusselaar (en eveneens Vlaams minister van Onderwijs) met een dergelijk idee naar buiten komt. Natuurlijk moet het Engels als zogenaamde ‘lingua franca’ verder gepromoot worden bij Vlaamse leerlingen, maar dit mag in geen geval ten koste gaan van het Frans. Het gaat om een en-en-verhaal, niet om een of-of-verhaal.

Spontaan denk ik aan de vele tienduizenden Vlaamse studenten, die binnen een aantal jaren hun intrede doen op de arbeidsmarkt en in Brussel een eerste job vinden. Een goede kennis van de tweede landstaal vormt dan een enorme troef op de arbeidsmarkt. Wat een (beroeps)kansen wil Smet deze jongeren niet ontnemen? Ik denk ook aan de vele honderden internationale bedrijven die in Brussel gevestigd zijn, net omwille van de sterke meertaligheid van hun werknemers. Gaan we dit uitmuntend taalpatrimonium op het spel zetten? Gaan we de (tewerkstellings)kansen van duizenden Vlaamse studenten op het spel zetten? Of wordt het aanleren van de Frans en Engelse taal verengd tot een of-of-verhaal in plaats van een en-en-verhaal? Driemaal luidt mijn antwoord krachtig 'neen'. Voor mij is het Frans immers niet n'importe quoi.