Politicsinfo.be

Het gebeurt nog zelden dat het paleis een eigen politieke agenda probeert op te dringen , maar dat lijkt zondag wel te zijn gebeurd, toen koning Albert het ontslag van preformateur Elio Di Rupo (PS) weigerde te aanvaarden. Groot was de verbazing van de zeven partijen om de tafel dat Di Rupo zich liet overhalen om toch voort te doen, want iedereen was ervan overtuigd dat de preformateur niet voor de show zijn ontslag was gaan aanbieden. Waarna dan zou moeten worden bekeken met welke partners verder kon worden onderhandeld.
Establishment
Maar het paleis had een ander plannetje bekokstoofd met het Belgische financieel en economisch establishment. VBO-voorzitter Thomas Leysen speelde daarin een hoofdrol. Hij contacteerde een aantal banken en Fons Verplaetse, de oud-gouverneur van de Nationale Bank van België, om argumenten te verzamelen tegen een verregaande overheveling van de personenbelastingen en/of vennootschapsbelasting, waarop de N-VA en CD&V mikken bij een herziening van de financieringswet. Het werd een weinig zeggende nota van drie velletjes papier, waarin twee modellen voor de herziening van de financieringswet werden vergeleken.
Maar het scenario dat op het paleis met Di Rupo in drie uur werd bedacht, was dat met de hulp van het Belgische establishment de tegenaanval zou worden ingezet. Er zou worden gewaarschuwd voor economische rampspoed en chaos om CD&V onder druk te zetten, zodat de N-VA geïsoleerd zou komen te staan en zou kunnen worden uitgeschakeld en vervangen door de liberalen.
Maar het plannetje mislukte op alle fronten. Want al gauw bleek dat een van de sleutelfiguren, ACV-voorzitter Luc Cortebeeck, geen zin had om druk te gaan uitoefenen op CD&V. Bovendien bleek er ook in de hoek van de werkgevers geen front te bestaan. Toen Unizo, de Boerenbond en Voka lucht hadden gekregen van het initiatief van Leysen zat het er achter gesloten deuren zelfs tegen. Zij gaven dan ook het omgekeerde signaal, met name dat een stevige hervorming van de financieringswet noodzakelijk is.
En ook Open VLD speelde niet mee in het al te doorzichtig Belgische manoeuvre dat was opgezet op het paleis. Partijvoorzitter Alexan- der De Croo maakte duidelijk dat zijn partij niet zou inspringen indien de N-VA aan de kant wordt geschoven. De N-VA en CD&V kregen de openlijke steun van Open VLD, wat voor een oppositiepartij allerminst vanzelfsprekend was.
Het werd een pijnlijke illustratie van de vervlogen macht van het Belgische establishment. De Belgische salons zijn niet meer wat ze zijn geweest. Maar de gevolgen van de demarche waren desastreus. Toen het plan maandag al lang in duigen lag, hield Di Rupo nog een persconferentie, waarin hij zwaar uithaalde, nog altijd in de logica van het isoleren van de N-VA. Het gevolg was dat Bart De Wever & co even hard terugsloegen. De vertrouwensbreuk was compleet.
Het gevolg van de combine vanop het paleis is dat alles nu aan diggelen ligt en muurvast zit. Preformateur Di Rupo voelt zich zodanig gefrustreerd dat hij zelfs weigert om nog met De Wever te praten. En ook bij de N-VA zal men niet licht vergeten hoe Di Rupo en het paleis hen hebben proberen ‘kapot’ te maken.
En toch is er geen alternatief dan de zaken weer vlot te trekken. Daarom ook wil De Wever opnieuw met Di Rupo afspraken maken, maar daar wil de preformateur niet meer van weten, na het ‘verraad’ van eerdere herenakkoorden. Ook het voorstel van de N-VA om de zaak weer vlot te trekken door zelf voorstellen op tafel te leggen, waarover dan verder kan worden onderhandeld, wijzen de Franstalige socialisten af. ‘Het bobijntje van Di Rupo lijkt op’, is de indruk bij de Vlaams-nationalisten.
Liberalen
Inmiddels ruiken de liberalen hun kans. De Wever & co hebben immers al heel wat signalen uitgestuurd dat zij niet langer geloven in de voortzetting van de onderhandelingen met dezelfde zeven partijen om de tafel. Gisteren bood MR-kopman Didier Reynders alvast een verregaande staatshervorming in een confederale logica aan. We moeten praten over wat we nog samen willen doen, wat een betere methode is dan die van Di Rupo, gaf Reynders mee. Diezelfde Reynders haalde nauwelijks een week geleden nog uit naar de PS en het cdH, omdat die veel te veel toegevingen deden aan de Vlamingen.
De N-VA wil ook liefst dat de liberalen er zouden worden bijgehaald, niet het minst om straks niet opgesloten te zitten in een ultralinkse regering - met groenen erbij. Maar de N-VA wil Di Rupo nu niet bruuskeren, want er zal sowieso voort moeten worden gegaan met de Parti Socialiste. De Wever & co laten het initiatief dan ook aan de preformateur. Allicht had Di Rupo zich heel wat leed kunnen besparen door niet in een combine met het paleis te stappen.

http://www.tijd.be/nieuws/politiek_-_ec ... 9uPXRydWU=

Een opmerkelijke, al dan niet ingefluisterde démarche van de koning is het betrekken van de sociale partners in de huidige stand van de preformatie. Een van de eersten om dit te erkennen was Luc Cortebeeck van het ACV. Schuilt ook hierin een dubbele agenda?

Is het de bedoeling om de druk op bepaalde partijen - in het bijzonder op CD&V - op te voeren? Helaas, het vertrouwenwekkend effect zal hierdoor zeker minimaal blijven. Want het zijn nu de politieke verantwoordelijken die aan zet zijn.

Sociale partners hebben een uiterst belangrijke maatschappelijke opdracht, maar zij hebben niet de verantwoordelijkheid om na democratische verkiezingen de regering te vormen.

Mia De Schamphelaere is CD&V-eresenator

De agenda en/of visie op lange termijn van de PS is veel minder transparant, maar daarom niet onbestaande. Zo liet onderhandelaar Laurette Onkelinx al meermaals verstaan dat het einde van het land voor haar niet onoverkomelijk is.

PS bereidt boedelscheiding voor
Veel meer dan Vlaamse onderhandelaars soms vermoeden, speelt de dubbele agenda van de Parti Socialiste, nl. hoe bereiden we zo voordelig mogelijk de boedelscheiding voor, in het geval dat het land kapseist.

Dit verklaart waarom de financiële leefbaarheid van Brussel voor de PS een grotere prioriteit is dan de financiële leefbaarheid van de federale staat. Alles wat Brussel en de band tussen Brussel en Wallonië versterkt, past in hun strategie op lange termijn.

Luc Van der Kelen stelt in Het Laatste Nieuws dat het falen van de onderhandelingen op het conto van Bart De Wever mag worden geschreven. Volgens Van der Kelen staat het land weer bij af omdat de N-VA de Franstaligen niet meer vertrouwt en omgekeerd. Nochtans willen de kiezers aan beide kanten van de taalgrens een oplossing voor de communautaire problemen, getuige de verkiezingsuitslag. Van der Kelen vraagt zich echter af of Elio Di Rupo en Bart De Wever dat signaal al vergeten zijn omdat geen van beiden in staat is om met de andere tot een overeenkomst te komen.

"Maar", zo stelt Van der Kelen, "het zal niet aan Di Rupo gelegen hebben". Die heeft zijn "uiterste best gedaan en heeft voorstellen op tafel gelegd, die in het zuiden van het land verregaand zijn (...), ook over B-H-V". Van der Kelen verbaast er zich ook over waarom de N-VA geen vertrouwen heeft in Di Rupo, een man wiens engagement zijn hele carrière lang "van staal" is geweest en hij vraagt zich af of De Wever de "leider of lijder" is van zijn partij, en of de partij ertoe in staat is om de andere kant ook zijn symbool te gunnen waarmee die naar de kiezer kan. Van der Kelen waarschuwt dat de herbevestiging van Di Rupo's opdracht "de ultieme kans" is en dat alle politieke partijen dat moeten beseffen.

Ook Bart Eeckhout van De Morgen legt de schuld voor het mislukken van de preformatie bij Bart De Wever. Hij is volgens Eeckhout de oorzaak van het weggesijpelde vertrouwen onder de onderhandelaars. "De N-VA-voorzitter toonde dat hij (nog) niet het karakter heeft van een verantwoordelijke leider. Eeckhout stelt dat De Wever met "lichtzinnigheid onzinnige beloften" heeft gemaakt aan Di Rupo. Maar vooral het feit dat De Wever al twee keer zijn eed heeft verbroken, zou volgens Eeckhout "een eerzuchtig politicus als Di Rupo" in het verkeerde keelgat zijn geschoten.

Eeckhout vindt dat het de N-VA ontbreekt aan moed om ja te zeggen tegen een staatshervorming, die niet meteen het hele N-VA-programma uitvoert, maar "waarvan de contouren een staatshervorming beloven die qua ambitie naast de werkstukken van Martens en Dehaene mag staan". Eeckhout nuanceert nog, stellende dat ook de Franstaligen boter op het hoofd hebben door over de herziening van de financieringswet te zeggen "c'est reporté" (het is uitgesteld). Eeckhout vermoedt dat deze 2,5 woorden door de omgeving van het CDH zijn uitgesproken en geeft een rode kaart. "Wie dit soort streken uithaalt, heeft geen plaats aan de onderhandelingstafel." Eeckhout besluit dat dezelfde partijen weer rond de tafel moeten (een alternatief met de liberalen is geen optie) en hoopt dat een pauze soelaas zal brengen.

Knuppel schreef:Conclusie: om een lintje van le roi te krijgen moet een Vlaming zijn kiezers verraden. Alle "grote staatsmannen" deden wat le roi van hen verwachtte.

Knuppel schreef:Peeters heeft inderdaad zijn kar gekeerd.
Eens tsjeef, altijd tsjeef. Te vertrouwen van aan de voordeur tot in de hall.

Enfin, die fameuze CD&V-muur waarop Di Rupo gisteren nog botste blijkt vandaag toch maar van keukenrolpapier te zijn.

Benieuwd hoe dat gaat aflopen met de N-VA in zijn "Vlaamse" regering.