Hallo allemaal. Eigenlijkis hetmet zeer gemengde gevoelens dat ik jullie allemaal het allerbeste wensvoor 2012. ik hoop allleen dat het jaar niet zo dramatisch wordt al het zich aanboodt.
Ik hoor buiten het vuurwerk knallen, op de televisie is het één en al feestvreugde, de champagne stroomt rijkelijk, ...
En ik zit hier met een zwaar gemoed. Ik kan maar niet begrijpen dat blijkbaar zoveel mensen nog het gevoel hebben dat zij de komst van 2012 moeten begroeten met feestvreugde. Ik vooel me melancholisch, bedrukt, en het wenen staat me nader dan het lachen.
Ben ik dan de enige die door heeft dat 2011 een kantelmoment was in de belgische politiek, de europese gemeenschap en voor de internationale politiek in het algeeen?
Is er dan niemand die doorheeft dat het van nu af definitief allleen maar bergaf kan gaan?
De beste jaren liggen achter ons. De magere jaren staan opnieuw voor de deur. Honger, armoede, conflicten, klimatologische problemen, onmacht,, ...n het zal ons volgend jaar meer te beurt vallen dan de voorgaande jaren. Hoe rampzalig het voorgaande jaar ook was, volgend jaar kan allleen maar sllechter worden.
Mijn verontschuldigingen als ik hiermee een domper zet op het nieuwe jaar. Vermoedellijk zal dit zowieso niet gelezen worden vooraleer het nieuwe jaar minstens een twaalftal uur oud is. Nu is het slechts een paar minuten oud.
Verleden jaar pleegden enkele van mijn bekenden zelfmoord. Ik heb soms de indruk dat zij (naast de gemakkelijke weg) ook de juiste weg kozen. Zij hebben geen pijn meer. Gelukkig heb ik nog het gevoel dat er voor mij nog het één en ander moet gedaan worden alvorens het 'tijd is' om te vertrekken.
Ik denk echter wij dat de komende jaren een dramatische toename in het aantall zelfmoorden zullen kennen. De uitzichtsloze situatie zal voor een exponentieel toenemend aantal mensen onhoudbaar worden.
Ik blijf het verwonderlijk vinden dat een dergelijk aantal mensen blijkbaar iets te vieren heeft bij deze overgang, en blijf met een beklemd gevoel achter, en met héél veel vragen. Hoe kan het zijn dat we, na zoveel tijd, er nog steeds zo bekaaid zijn uit gekomen. Uit de onderhandelingen bedoel ik dan. De vorige regeringen hebben ons achtergelaten in een puinhoop. Financieel, economisch, sociaal en staatskundig. De bereikte akkoorden hebben, als ze er al iets aan hebben veranderd, de situatie nog drastisch verslechterd. Leterme heeft het land letterlijk gehypotekeerd, en een zware last gelegd op de schouders van onze kinderen. Samen met Dehaene heeft hij de fransen rijk gemaakt door onzze spaarcenten door te sluizen naar Frankrijk. Wij blijven achter met een gevoel van verkrachting, het gevoel vergeweldigd te zijn, en ook een gevoel van onmacht. Bij mij ook een gevoel van diepe verachting voor al wie aan de huidige toestand heeft bijgedragen. als nog meer mensen dergelijke gevoelens hebben (waarvan sommige misschien niet zo vredelievend aangelegd zijn als ik), kan ik begrijpen dat di poepo het gevoel heeft dat hij zich door de mp's van het leger moet laten beschermen.
Ik ga hier afsluiten. Mijn verontschuldigingen bij voorbaat voor mijn bovenstaand gewauwel. Het was eerder therapeutisch voor mijzelf om enkele moeilijke momenten door te komen terwijl rondom mij blijkbaar alle mensen met zo verschrikkelijk veel verwachtingen uitkijken naar het nieuwe jaar en alle moois dat dat zal brengen.
Mvg, en toch de beste wensen,
Asterixxx







Nieuws